پرهیز از حالت توقع وطلبكاربودن درقبال پروردگار

ولی توفیق خدا این است که بلند شوید بیایید در اینجا قرآن تلاوت کنید و دعای افتتاح قرائت کنید، این توفیق را خدا به شما داده است. مطالب ما را کنار بگذارید. کلام امام سجاد جای خود دارد آن نورانیت مجلس برای قرآن و دعای افتتاح است رفقا این را فراموش نکنند هر چیز جای خودش . این توفیق را خدا به چند نفر داده است؟ بعد هم بیاییم بنشینیم رفقا ، رفیقانه صحبتی و کلامی و مسأله ای و چیزی، هان؟ حالا ما بیاییم بگوییم خدایا ما شب های ماه رمضان را آمدیم نشستیم و قرآن خواندیم و دعای افتتاح خواندیم و ... همینطور بی خود بگذاریم برود؟ ملائکه ات کجا رفتند بیایند ...؟ خدا می گوید که چه کسی تو را بلند کرد آورد اینجا؟ کی نگذاشت جای دیگر بروی و در این مجالس دیگر شرکت کنی و عمرت را شب تا صبح به بطالت بگذرانی؟ آنجا که دیگر جای انکار نیست، دقیق و واضح انسان می آید واقعیت را می بیند ، اِ! این عمل خدا بوده و سرش را می اندازد پایین. آخرش هیچی نمی ماند تازه می رسد به کلام امام سجاد [علیه السلام] حالا کلام امام سجاد بماند برای بعد، شب های بعد اگر خدا توفیق داد.

ما عمل خودمان را در رتبة موقعیت خودمان داریم ملاحظه می کنیم، عملی که هزار تا سؤال در مقابلش هست، عملی که هزار تا خیال در آن هست ، عملی که هزار تا علامت سؤال در مقابلش قرار دارد، امام سجاد کجا؟ عبادت ائمه کجا؟ ما یک کار انجام می دادیم بلند می شدیم می رفتیم سراغ مرحوم آقا ، آقا ما این کار را انجام دادیم چرا اینطور شد؟ چرا اینطور نشد؟ سه سال است آمدیم در اینجا هزار و یک خواست و تمنّا و فلان داریم از این و آن، خدمت رفقا در شب قبل عرض کردم انسان در کاری که انجام می دهد نباید آن کار را به حساب بیاورد ، کاری را که انجام دادید فوراً مثل کامپیوتر که دلیت می‌کنید پاک شد و رفت که رفت و تمام شد. هر عملی را که انجام می دهید فشار بدهید آن دلیت را، بکنید این کار را، نکنید باختید و ضرر کردید و ضرر کردیم، اگر این کار را نکنید...