لزوم تدبّر در مطالب اولیاء الهی و تمسک به سیره آنها

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

وصلَّى اللَه عَلَى سیدنا و نبینا أبى‌القاسم مُحَمّدٍ

وعلى آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَى أعدائِهِم أجمَعینَ‌

«أَدْعُوک یا سَیدِى بِلِسَانٍ قَدْ أَخْرَسَهُ ذَنْبُهُ رَبِّ أُنَاجِیک بِقَلْبٍ قَدْ أَوْبَقَهُ جُرْمُه».¹

مولای من! با زبانی تو را صدا می‌کنم که گناه، آن زبان را به ناتوانی از ندای تو انداخته و با قلبی با تو مناجات می‌کنم که جرم، آن قلب را به تباهی کشانده است من با این وضعیت با تو مخاطبه می‌کنم.

دعای ظاهر با زبان و دعای باطن با قلب؛ وضعیت من در هر دو شکل به این قسم است، نه قلب درست و حسابی دارم و نه زبان گویایی دارم برای درخواست و برای بیان نیاز خود.

این فقرات و سایر فقرات، تمام اینها همان گونه که عرض شد برای تذکر روزمره ما است، حالا دأب بر این شده است که دعای ابوحمزه را فقط در ماه رمضان بخوانند ولی دعای ابوحمزه فقط اختصاص به ماه رمضان ندارد، انسان باید همیشه بخواند و همیشه متوجّه باشد یا دعای کمیل در شب‌های جمعه و احیاء مرسوم است و این استحبابش مربوط به آن‌ها هست، امّا نه اینکه انسان دعای کمیل را از این هفته تا آن هفته فراموش کند و هفته بعد که می‌آید دعای کمیل را بخواند، (آن هم با این ادا و اطوارها و کیفیت‌هایی که در آن همه چیز هست غیر از دعا) دعا، همیشگی و تذکرش برای انسان همیشه است. من نمی‌گویم صبح تا شب انسان دعا بخواند، آن هم بیخود است و فایده‌ای ندارد، یک وقت خدمت رفقا عرض کردم از زیاد خواندن کسی به جایی نمی‌رسد. فهمیدن است که موجب حرکت و دگرگونی انسان است و موجب می‌شود که انسان فهمش باز شود. من الآن برای شما یک مَنتَر بخوانم، اصلًا کسی نمی‌فهمد که چه معنا و خاصیتی دارد، یا اینکه برای شخصی با زبان دیگر مطلبی را بخوانند، او که از آن زبان اطلاع ندارد، چه می‌فهمد؟ چه متوجّه می‌شود؟