تفاوت اولیاء الهی و اصحاب خاص ائمه با سایر افراد

یک بنده ی خدایی بود در قم، دو سه سال پیش، می خواست راجع به بعضی مسائل با بنده صحبت کند، بنده به آن واسطه گفتم این بدرد نمی خورد و ما هم بیخود وقت نگذاریم. گفت نه! شما برای ایشان وقت بگذارید و ... گفتم الان بنده به شما می گویم این به درد نمی‌خورد آدم خیلی خوب است و نماز خوان است و مؤمن و رعایت هم می‌کند ولی بالاخره هر چیز یک حال و هوایی می خواهد و این برای این مسائل وقت گیر است. اصرار کردند، گفتیم بسیار خب! من در عمرم به این میزانی که برای ایشان وقت گذاشتم برای هیچ کس تا به حال وقت نگذاشتم من ده ساعت تمام برای ایشان صحبت کردم و حالش هم خوب شد و تغییرات و یک مسائلی هم اتفاق افتاد، یک مسافرت رفت و برگشت هر چه گفته بودیم بر باد رفت! دوتا زن نشستند پیش او، تمام بافته های ما را تافته کردند! این چه حرفهایی است و این رسم درویشی است و این ها یک آدمهایی هستند فلانند، اینها کنارند، و انسان باید دنیا را داشته باشد امیرالمومنین زراعت داشت و ائمه درخت داشتند و باغ داشتند! مگر ما گفتیم که بی تومبان در خیابان بخوابید؟ کی ما یک همچین حرفهایی زدیم؟ گفتیم انسان در رفتارش باید جنبه‌ی خدا و آخرت را در نظر بگیرد، مال دنیا هم به اندازۀ خودش باید در این راستا باشد. تمام آن ده ساعت رفت به هوا! رفتم به آن بنده خدا گفتم بفرما حالا خوب شد؟ بابا گفتم به شما هر کسی یک حال و ظرفیت و وضعیتی دارد به بعضی ها هم ده دقیقه بگویی مطلب را می گیرند. بعضی‌ها هم مدام با انسان صحبت می کنند می‌کُشند آدم را! آقا این چیه؟ آقا آن چیه؟ ای خواب دیدم، من آن را دیدم، تو کتاب دیدم! بابا خب تو هم مثل بقیه، با زیاد حرف زدن که کسی به جایی نمی رسد. یک مقدار هم از آکبندی دربیاورید یک مقدار مجال بدهید یک خورده فهم بهش بدهید.