تبیین معنای ثواب و گناه

خیلی ما باید توجّه کنیم، ما باید بدانیم که تمام حقایق و مسائل از کجا نشأت می‌گیرد، درست آن وقت ما می‌آییم و نگاه به همین ظواهر می‌کنیم. حالا متوجّه شدید که وقتی رسول خدا صلی‌اللَه‌علیه‌وآله می‌فرماید: کسی که فرزندم علی را در خراسان زیارت کند ثواب کسی که یک حج عمره، ثواب کسی که دو حج و یک عمره، و ده حج و یک عمره، و صد حج و عمره، و هزار حج و عمره، بر اساس معرفتی که دارد این آقایی که دارد بالای منبر این قضیه را دارد تعریف می‌کند میزان فهمش را به ولایت می‌فهمیم چقدر است. و مرحوم آقا که وقتی که می‌روند به زیارت امام رضا علیه‌السّلام او چقدر به ولایت معرفت دارد. این دو زیارت هر دو یکی است این آن معنای روایت رسول خدا صلی‌اللَه‌علیه‌وآله است: که می‌فرماید: به میزان معرفتی که به امام علیه‌السّلام دارید به همان میزان زیارتش ثواب دارد، آقای حدّاد وقتی که می‌آید به زیارت، ثوابش تا عرش خدا، ثواب می‌رسد، آن جا دیگر ثواب معنا ندارد ثواب معنا ندارد خود امام رضا علیه‌السّلام است با خلوت کردن با او و دل دادن و قلوه گرفتن و ما نمی‌دانیم و دیگر از این مسائل خبر نداریم که در آن جا چه می‌گذرد! وقتی که آقای حداد رضوان اللَه علیه داشتند دور حرم، ضریح امام رضا علیه‌السّلام هفت دور طواف می‌کردند من سنم حدود ١١ سال بود ١٢ سال بود همان حدودها بود هنوز یادم است که این مرد وقتی که داشت هفت شوط آن روز آخری که صبح آمدیم برای زیارت امام رضا علیه‌السّلام و بعد دیگر حرکت کردیم به سوی گاراژ که بیاییم به سمت تهران طواف می‌کرد همه مردم همین طور هاج و واج بودند آن موقع مثل الان نبود که زنانه و مردانه جدا بشود نه مردها و زنها همه با هم بودند در همان زمان سابق دیوار نکشیده بودند مثل الان، ایشان داشتند که طواف می‌کردند همه مردم اصلًا کنار می‌رفتند خب ایشان بودند مرحوم آقا بودند اون دوستان بودند همه با هم مشغول طواف کردن‌ دور ضریح من هنوز آن حال ایشان که اصلًا توی دنیا نبود! یعنی نگاه می‌کرد، مرحوم آقای حدّاد به افراد ولی چشمش یک جای دیگری را می‌دید حال و هوای دیگری! همین طور طواف می‌کرد و اشک همین طور از چشمانش می‌آمد این زیارت با زیارت آن آقایی که بلند می‌شود و تأیید می‌کند رفتن زیارت پیش صدر اصفهانی را، مقدّم بر أمیرالمؤمنین، یکی است، یکی است واقعاًای داد بیداد از خدا بخواهیم که خداوند فهم معارف الهی را هر روز بیش از پیش بر ما ارزانی بدارد و ما را همیشه شاکر نعمات صاحب ولایت قرار بدهد.¹