تبیین معنای ثواب و گناه

پس بنابراین باید در این زمینه رعایت بشود باید حرمت ماه مبارک رمضان در همه جهات‌ رعایت شود. افراد در ماه رمضان حق ندارند در خیابان که راه می‌روند چیز بخورند و سیگار بکشد، سیگار مفطر و حرام است، حالا فرض کنید که یک کسی می‌گوید اشکال ندارد، این اشکال ندارد واجب که دیگر نیست، آخر می‌گویند که فلان کس سیگار کشیدن را مفطر نمی‌داند، ولی واجب هم می‌داند؟ گیرم که در تفکرات خود، در منابع خودش مسائلی است، خب سیگار کشیدن مفطر نیست، بسیار خوب بالاتر از این که فرض کنید سیبی بخورید در وقتی که روزه نیستید، اگر شما می‌توانید چون روزه نیستی در خیابون سیب بخوری؟! بگویید چون سیب خورن برای من اشکال ندارد می‌توانم بخورم، بالاتر از این که نیست سیگار کشیدن در ملائی که عموم مردم روزه هستند و این را مخالف با روزه می‌دانند، این سیگار کشیدن می‌شود حرام، بر فرض که خود سیگار کشیدن مفطر نیست بسیار خوب حالا که مفطر نیستی می‌توانی در خانه خودت بکشی، جای دیگر که این به اصطلاح جنبه هتک حرمت در انظار عمومی‌را نداشته باشد.

پس بنابراین در یک حکومت، در حکومت اسلام باید جلوی هتک احترام، و حتک حرمت روزه را در همه اینها گرفت. البتّه شاید هم نمی‌دانند در همین هواپیما و طیاره، شاید اطلاع ندارند، و قصدی که در کار نیست. ولی باید متوجّه باشند، اگر می‌خواهند بدهند، بدهند و توصیه کنند که افراد استفاده نکنند، وقتی که به مقصد رسیدند آن وقت استفاده کنند. عمل حرام این الان اگر در روز خورده شود حرام می‌شود، ولی همین اگر در شب خورده شود حرام نیست، پس خود نفس فعل، خودش فی حد نفسه حرام نیست، نه حرام است، نه واجب است، و نه مکروه است، و نه مستحب است. هیچ چیز بر آن مترتّب نیست، و نه مباح است، خود نفس فعل، نفس خود فعل، به عنوان یک پدیده خارجی و یک پدیده تکوینی، و یک نحو من الوجود اصلًا احکام خمسه بر او تعلق نمی‌گیرد، هر حکمی‌از احکام هم همین طور است، شرب خمر هم همین است، خود شرب خمر خودش فی حد نفسه نه حرام است، خود این عمل، خود این عملی که انجام می‌دهد انسان، خود نفس این عمل نه حرام است، چون یک فعلی است مثل افعال، نه حرام است نه واجب است نه مباح است و نه مکروه است و نه مستحب، دقّت کنید من یک عمل حرام، حرام، حرام را دیگر مثال زدم، آب خوردن وشرب ماءو اینها یک عمل مباح می‌شود گفت، ولی خود شرب خمر فی حد نفسه بدون لحاظ غرض و بدون توجّه به آن هدفی که بر آن مترتّب است، خود آن فی حدّ نفسه هیچ حکمی‌از احکام شرعی برآن بار نمی‌شود.