كیفیت ظهور و بروز گناهان در عوالم مثال

خدارحمت کند مرحوم آقا سید مرتضی بود رفقا دیده بودند او را گاهی اوقات که این رفقا به او می‌گفتند امشب بیاییم خانه تو می‌گفت تشریف بیاورید هم حاضری داریم هم پختنی، حاضری چوب، پختنی آجر. هر دو هر دواش در خانه هست هم چوب داریم چوب پختنی نیست خام است دیگر درخت و از این چیزها دسته بیل خیلی از این چیزها جزو حاضری است، دیدم اتّفاقاً داشتیم خانه فلان دسته بیل داشت از این چیزهای آهنی چه می‌گویند دیلم داشت نمی‌دانم توی خانه برای چه گذاشته بود! خلاصه ملائکه می‌گویند ما آن جا داریم همه جور، همه جور وسایل پذیرایی تشریف بیاورید در خدمتتان هستیم.

آن نمازی که آن جا برای این جمعیت آن نماز را انجام دادی ثوابش را همان جا است. همان بَه‌بَه که کردند آن به‌به برای شما، بی‌حساب شدیم حالا تشریف بیاورید این جا، آن می‌شود گناه، پس بنابراین در عالم قیامت آن چه را که مورد حساب و کتاب است، مثال دانی و مثال نازل نیست، در مثال دانی و مثال نازل مُتّسم به اعیان خارجی، آن مثالی که به همین صور خارجی وصل است و کپی همان چه را که در عالم برزخ است، همین در این جا همینی که من دارم دستم را تکان میدهم به این کیفیت به آن می‌گوید، چه صورت عین خارجی و به شکل این که در عالم برزخ است می‌شود مثال دانی و مثال نازل به این ملائکه کاری ندارند به این حرکات کاری ندارند، به این صحبت کاری ندارند به این مسائل هیچ کاری ندارند. آنی که کار دارند این است که امشب جناب آقای طهرانی این حرفهایی که داری می‌زنی، روی چه حساب داری می‌زنی؟! به آن کار دارند آمدی خودت و علمت را به افراد نشان بدهی، هان برای این، اگر این طور است نه تنها ثوابی براین مسائل مترتّب نمی‌شود، کتک هم پشت اینها هست اگر آمدی می‌خواهی به بقیه پز بدهی، اگر آمدی می‌خواهی به بقیه خودت را نشان بدهی، اگر آمدی می‌خواهی بگویی که بیایید نگاه کنید ببینید این دعای ابی حمزه را چطور الا من توضیح می‌کنم، چطوری شرح می‌کنم، بیان می‌کنم، اگر این است آن بَه‌بَه و چَه چَهی که بر این نصیب تو می‌شود، همان اجر و پاداشی است که بر این دو ساعت، سر همه را به درد آوردن، الان در این جا نصیب تو می‌شد، این در این جا، ولی اگر نه حساب این را کردی که شب پانزدهم ماه رمضان است رفقا آمدند طالبند، اگر تو خودت عُرضه نداری برای عمل به مفاد دعای ابی حمزه، رفقایت عرضه دارند، رفقا قابلیت دارند، حداقل کاری که ازتو بر می‌آید این است که دو کلام از بزرگان شنیدی بیا بگو خوب، این یک بشود یک چیزی بشود رویش حساب کرد، یک مسئله‌ای را به اصطلاح روی آن حساب کرد حالا خیلی مسئله چیزهای دیگر که کاری ندارد، به همین مقدار، باید ببنینی این صحبتی که الان داری می‌کنی بر چه اساس می‌کنی، به چه نیت داتری می‌کنیم، عمق این مطلب کجاست؟