تبیین مسیر حق توسط اولیاء الهی به‌عنوان بزرگ‌ترین لطف خداوند در آخرالزمان

این خلاصه، مسئله به این راحتی نیست که انسان در هر جا بخواهد، یک حکم یکنواخت بدهد، انجام بدهد بنابراین تمام کارهایی را که انسان انجام می‌دهد خود آن عمل خارجی هیچ ارزشی ندارد، هیچ ارزشی ندارد، روی این حساب، اینی که امام علیه‌السّلام می‌فرمایند: امام سجاد علیه‌السّلام‌ می‌فرماید (اذا رَأیتَ مَولای ذُنُوبِی فَزَعتَ) وقتی که من نگاه به گناهانم بکنم به وحشت می‌افتم. آیا امام سجاد علیه‌السّلام می‌تواند، خود نفس فعل خارجی را که از او سر زده نفی کند؟! یا آن فعل خارجی را که از او سر نزده بیاید او را اثبات کند؟! مثلا فرض کنید که امام علیه‌السّلام نماز خوانده، نماز مغرب و عشاء خوانده، بگویید خدایا من امشب که شب چهارشنبه است من نماز مغرب و عشاء را نخواندم، یعنی دروغ است، این دروغ است، اگر مقصود از نماز همان عمل خارجی بسم اللَه، تکبیر گفتن و اوّله التَکبیر و آخِرَه التَسلَیم، آن نماز به این کیفیت‌ (بِسْمِ اللَه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌¹ الی آخر، این اگر منظور باشد، امام علیه‌السّلام نمی‌تواند این را انکار بکند، چرا؟ چون این دروغ است امام علیه‌السّلام این کار را انجام داده، نفس این فعل، خصوص این فعل را انجام داده، می‌تواند حضرت بگوید من انجام ندادم؟! امام سجاد علیه‌السّلام فرزند کیست؟! فرزند امام حسین علیه‌السّلام است فرزند سیدالشّهدا علیه‌السّلام است، مشخص است، پدرش سیدالشّهدا است مادر امام سجاد علیه‌السّلام شهربانویه دختر یزدگرد، از این پدر و از این مادر، حالا امام سجاد علیه‌السّلام بفرماید: پدر من حسین بن علی علیه‌السّلام نیست! زید بن ارقم است، این دروغ است، چون این عمل خارجی این به دنیا آمدن از پدری به نام حسین بن علی سیدالشّهدا علیه‌السّلام بوده و از مادری مشخص مادر هم مشخص، والده حضرت مشخص و دختر یزدگرد شهربانویه مشخص است.

پس نمی‌تواند حضرت در اینجا انکار بکند نه پدر من حسین بن علی علیه‌اللسام نبوده، مثلا حسن بن تقی بوده، اگر حضرت این مطلب را بگوید کار حرام انجام داده، یک مسئله خلاف واقع خارجی را حضرت انکار کرده، یا اینکه مقصود آن فعلی که حضرت می‌فرماید: من این کار را کردم، منظور خود آن فعل خارجی باشد این که حضرت می‌فرماید: انَا الَذى عَلى سَیدِهِ الجتَرى انَا الَذَّى عَصَیتُ جَبَّارَ السَّماءِ انَا الَذَّى اعطَیتُ عَلىَ مَعاصِى الجَلیلِ الرّشى‌² من بر معاصی جلیله رشوه پرداختم، اگر از حضرت سوال کنند که منظور شما از این که می‌فرمایید: من بر معاصی جلیله رشوه پرداختم همین رشوه خارجی است که دست حرکت می‌کند از جیب و پول را در می‌آورد می‌گذارد زیر روزنامه آن آقایی که پشت میز نشسته، یواش می‌گذارد آن پول را می‌گوید آقا لطفا، امضا بفرمایید، این یک شیرینی، امشب شب فرض کنید که شب ولادت امام است، بفرمایید چه شیرینی گرانی! چقدر شیرینی بابا دو سه هزار تومان است! دیگر بیشتر که نیست، او هم نگاه می‌کند می‌بیند شیرینی او بد نیست خیلی شیرین است گلو را می‌زند، از عسل و باقلوا هم شیرین تر است، هیچی می‌گوید بسیار خوب، بسیار خوب. بفرمایید انشاءاله که موفّق باشید، مبارکتان باشد این که عمل‌ خارجی دست کردن در جیب و درآوردن، اگر به امام سجاد علیه‌السّلام بگوییم آیا شما در عمرتان همچنین کاری کردید؟! ایشان می‌گوید نه نکردم، اگر بگوید کردم، دروغ گفته، امام سجاد علیه‌السّلام نکرده، همچنین کاری را خود آن عمل خارجی، خود این عمل خارجی یعنی همان عملی که ما از دیدگاه یک مجسّمه فعل او را با فعل یک انسان یکسان می‌دانیم، یکسان میدانیم نفس فیزیکی عمل، نه نیت، به نیت کاری نداریم.