پذیرش ولایت ، میزان حقانیت افراد و جریان ها

این كه در این فقره امام سجّاد علیه‌السّلام عرضه می‌دارد: مع اتیانی ما تكره در حالی كه آن چه مورد كراهت تو است من انجام می‌دهم منظور كراهت پرودرگار است نسبت به خود ما و نسبت به سرنوشت ما و نسبت به سعادت ما و نسبت به فلاح و رستگاری ما، نسبت به ما پروردگار كراهت دارد نه كراهت نسبت به خود او كه این عمل مورد رضای او نیست، این عمل مورد رضای او از ناحیة خود ما نیست مثل این كه فرض كنید كه یك معلّم دلسوزی یك فرض كنید كه شخصی معلّم دلسوزی می‌آید و شاگردان خودش را تربیت می‌كند، بچّه‌ها را مشق می‌د‌هد، حساب پس می‌گیرد حساب آنها را، دفتر آنها را، كتاب آنها را، تنبیه می‌كند بچّه در این تنبیه شدن گریه می‌كند او را به بعضی از عقوبات مبتلا می‌كند در عین این كه خود او هم نسبت به این مسئله ناراضی است و ناراحت است كه این بچّه الآن دارد گریه می‌كند ولی می‌بیند چاره‌ای ندارد باید این تنبیه انجام بشود و وقتی كه بچّه بیاید چیز بكند می‌گوید بعداً می‌فهمی‌عزیز من، بعداً می‌فهمی‌وقتی این بچّه بزرگ شد و بزرگ شد و سنّش به حدود بیست سالگی رسید آن وقت می‌فهمد كه آن تنبیه‌هایی كه در آن سنین معلّم كلاس اوّل و دوّم و سوّم چهارمش می‌كرد برای چه بوده؟!

آن موقع اگر نمی‌كرد الآن دیگر نمی‌رسید به این رتبه الان به این مرتبه نمی‌رسید و این در آن موقع زبان حالش چیست زبان حالش این است كه بابا عزیز من این كاری كه می‌كنم به خاطر خود تو دارم می‌كنم و الا تو برو رفوزه شو به من چه ربطی دارد من كه شهریه و حقوقم را سر سال می‌گیرم و بعد هم می‌روم سه ماه تابستان به سفر و با زن و بچّه‌ام، تو این وسط یك سالت هدر رفته، عمرت بر فنا شده آیا خودت راضی هستی؟ پدر و مادرت راضی هستند این طور باشد؟ هان؟!! خب انشاءاللَه حالا دیگر این اجمال مسئله بود تا اگر خدا توفیق داد ببینیم در فردا شب و فردا شبهای دیگر در این باره و در این زمینه چه مطالبی به دست می‌آید؟