لزوم ابتهاج نسبت به ذات و لوازم ذات

بین حضرت سیدالشهدا و حضرت ابراهیم چه فرقی است؟ آیا امتحان و امر به قطع تعلّق، برای حضرت ابراهیم امر به قطع تعلّق آمد دیگر إِنِّي أَرى‌ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُك‌ من دارم در خواب می‌بینم که دارم تو را ذبح می‌کنم، این امر به قطع تعلّق آمد که چه کند؟ که تعلقّ حضرت ابراهیم را ببرد از این فرزندش اسماعیل که در سنین شیخوخیت خداوند به او یک همچنین جوان رعنای دارای کمالات نبوّت و کمالات رسالت و تالی تلو او، یک همچنین جوانی را داده مگر می‌شود گذشت؟ مگر می‌شود؟ این امری که آمد برای حضرت ابراهیم امتحان بود؟ کجایش امتحان بود؟ بله اگر ما همه اوامر را امتحانیه بگیریم این هم جزو آن است. امر به نماز امتحان است امر به روزه امتحان است خب امتحانیه است. امتحان هر کسی می‌دهد خب پیروز درمی‌آید دیگر. امر به نماز می‌آید اگر بلند شود بخواند خب نمره گرفته، اگر نخواند خب خلاف کرده، نمره نیاورده. روزه همین طور، حج، انفاق، همین طور همه مسائل. اگر منظور از اوامر امتحانیه به این نحو است خب اشکال ندارد ولی اگر به این نحو است که صرفاً برای رفع جهل باشد از مولا نسبت به او، اگر این طور باشد، نه! قضیه حضرت ابراهیم از اوامر امتحانیه نیست بلکه امر واقعی است مثل نماز مثل نماز.

وقتی که یک نفر امر به حج می‌شود باید چه کار کند؟ باید برود دنبال مقدمّاتش، گذرنامه بگیرد تذکره بگیرد، عکس بگیرد، بلیط بگیرد، ثبت نام کند، هر کاری که می‌خواهد انجام بدهد، و حالا تا این کارها را انجام می‌دهد همین که می‌خواهد عصری برود سوار هواپیما و طیاره بشود یک مرتبه می‌خورد زمین پایش می‌شکند خب تمام شد و رفت. حالا می‌توانیم بگوییم این امر به حجّی که آمده است برای این، از اوّل امتحانیه بوده، چون انجام نشده؟ نخیر! امر آمده مثل سایر امرها و بعد در موقع او بدا حاصل شده است. امر امر واقعی است و امر تشریعی است مثل امر به نماز که برای همه هست بعضی‌ها می‌خوانند امتثال می‌کنند، بعضی‌ها هم امتثال نمی‌کنند، مثل روزه که برای همه هست بعضی امتثال‌ می‌کنند بعضی هم مثل امروزه همه روزه خور هستند، همه روزه می‌خورند، مثل امر به حج و امثال ذلک.