پرهیز از افراط و تفریط در مسئله حسن ظن

چند مرتبه هم من صحبت کردم و خلاصه خواستم که ....! دیدم نه! اصلا ...! خب بعضی‌ها نمی‌خواهند، می‌گویند بابا ما می‌خواهیم همینطور باشیم ولمان کن، بابا هی به ما گیر داده و هی فلان، وقتی خودت می‌خواهی باشی دیگر چه کارت کنم؟ حتی در یک مورد خیلی دیگر مسئله را .... گفتم آخه آقا تا چه حد دیگر شما اینطور اینطور فلان؟ نه نه! مسئله‌ای نیست ان‌شاءلله کاری که از دستمان برمی‌آید انجام بدهیم، ان‌شاءلله خیلی خوب است، یک وقتی آدم می‌گوید ای داد بیداد عمر رفت و هیچی نیست، به خاطر حسن ظن زیادی.

خب امام علیه السلام در اینجا می‌فرمایند که حسن ظنّ به خدا را از دست نباید بدهیم، سوءظنّ نباید داشته باشیم، وقد رجوت ان لا تخیب بین ذین و ذین منیتى‌، خدایا من بین این دو چیز و دو چیز حسن ظن خودم را از دست ندادم یکی چی؟ فى حجتى یا اللَه جرأتى على مسئلتک مع اتیانى ما تکره جودک و کرمک‌، من به تو حسن ظن دارم، جود و کرم تو در اینجا در قبال کار خلاف من قرار گرفته است، اگر جود و کرم تو نبود کار خلاف من کار من را ساخته بود، من جود و کرم تو را احساس می‌کنم، امام سجاد دارند به ما دستور می‌دهندها، این دستور است، یعنی این دستور سلوکی است در قالب دعا، که به خدا حضرت عرضه می‌دارد، خدایا جود و کرم توست که این آرزو را در دل من شعله‌ور کرده است، اگر جود و کرم تو نبود خب من می‌رفتم.

دیدید بعضی‌ها هستند یک کار خلافی که می‌کنند روی برگشت ندارند، بهش می‌گویند چرا نمی‌روی پیش فلانی؟ می‌گوید با چه رویی بروم؟ این حسن ظن ندارد.

اما اگر آن شخصی که کار خلاف برای او انجام داده فردی باشد که اهل بخشش باشد، اهل غمض عین باشد، اهل رحمت و عفو و گذشت باشد هر وقتی که آن شخص ولو کار خلاف هم کرده یاد آن بیفتد روزنه‌ی امید که اگر بروم در را باز می‌کند این روزنه در دلش از بین نمی‌رود، می‌گوید طرفمان یک آدمی است که بابا بیش از این هم انجام بدهیم باز در را باز می‌کند، امید در دل، آن امید از بین نمی‌رود.