تجلّی حقیقت واحدۀ ولایت الهی در مظاهر مختلف

یه شب در خدمت مرحوم آقای حداد بودیم در کربلا. اتفاقا الآن من این قضیه یادم آمد. ایشون صحبت همین رو می‌کردند. این مسئله را. که تو که خودت نسبت به این مسئله شک داری چرا این شکت را هی به دیگران منتقل می‌کنی؟ به دیگران چه کار داری؟ تو نسبت به این قضیه شک داری، بذار طرف حالا حال خودشو بکنه. راه خودشو بره. هی بیایی وسوسه کنی، هی بیایی شک... نه بابا کی دیده، اینا همه‌اش حرفه. واقعا تو کسی رو دیدی؟ والاّ ما که ندیدیم. خبری، چیزی، مطلبی، مثلا... هی همینطوری شک ایجاد کردن و شبهه ایجاد کردن و به چه منظور؟ خب اگر تو شک داری، خب کسی که نامۀ فدایت شوم نفرستاده برات اومدی اینجا. خب پاشو برو خونه‌ات دیگه! برو پیش زن و بچه‌ات. برو جاهای دیگه. برو هیئت.ببین هرجا تو خیابون پرچم زدن برو اون تو، سینه بزن! خب اینکه...واسه چی پا می‌شی میای اینجا؟ خودت که می‌گی شک داری، شبهه داری، کسی هم که نامۀ فدایت شوم برات نفرستاده، کارت دعوت هم نفرستاده‌اند. مرحوم آقای حداد می‌فرمودند این‌ها، این گونه افراد، همه خسر الدّنیا و الآخرة خواهند شد. اینهایی که ره‌زن هستند. یعنی میان، هی شک، هی شبهه، هی تردید توی افراد قرار می‌دن و مسائل را به نحو غیر واقعی میان جلوه می‌دن. و همینجور بودند، در زمان پیغمبر هم بودند، در زمان ائمه هم بودند. شبهه ایجاد می‌کردند دیگه. منافقین از همین دسته افراد بودند دیگه. این کار، کار خوبی نیست. این کار کار غلطی‌ست.

انسان باید امید بدهد. امید بده. البته امیدی که باعث بشود انسان متجرّی بر خطا و گناه و عصیان بشه، اون هم غلطه. رسول خدا فرمود: فقیه ـ اون کسی که به فقه رسیده، نه این فقیه اصطلاحی که مرجع تقلید باشه. نه! فقیه، اون کسی که به فهم دینی و معرفت دینی رسیده است ـ اون کسی است ـ فقیه واقعی ـ که مردم را از رحمت خدا مأیوس نکند در صحبتش و کردارش، و همینطور نسبت به گناه متجرّی نکند. هر دو! در هر دو جهت باید شخص تعادل را نگه دارد. منتها، باید اون جنبۀ رحمت خدا را هم، به نحوی مطرح کند، که جلوی وساوس شیطان را برای انحراف بگیرد. چون وقتی که شخص دارای دو جنبه هست، هم امید داره و هم ترس داره. خب در عین حال ممکنه شیطان وسوسه کنه. وسوسه کنه.