لزوم شناخت صحیح اولیای الهی و علّت حجیت فعل آنها

شما خیال می‌کنید همینطوری گرفتید خوابیدین و صبح هم بلند می‌شید نماز می‌خونید و بعد هم می‌رید سر درس و سر کار و زندگی و بعد بر می‌گردین و فلان و... خب چیزی ندیدیم دیگه و مسئله‌ای هم اتفاق نیفتاده، امروز هم گذشت. یه چشم بصیرت باز بشه، یه لحظه نگاه کنید، اصلا سوت می‌کشه سرتون! سوت می‌کشه! چه خطراتی امروز از سر ما رد شد! چه خطراتی! کی این خطرات رو داره رد می‌کنه؟ کی این موانع رو داره برطرف می‌کنه؟ کی این بستر رو داره آماده می‌کنه؟ کی این راه رو داره هموار می‌کنه؟ کی؟ انّا غیر ناسین لذکرکم، و لا مهملین لمراعاتکم. این می‌شه اون ولایت. این می‌شه اون ولایتی که: یا خیر من دعاه داع، و أفضل من رجاه راج! وابتغوا إلیه الوسیلة، باید به سراغ امام زمان رفت.

خب! امام زمان علیه السلام، شیعه‌اش چه کسانی‌اند؟ شیعۀ امام زمان کیه؟ شیعۀ امام زمان، همان کسی‌ست که به دنبال او می‌ره و پرده‌ها برای او باز می‌شه، عوالم نفس را عبور می‌کنه و با نفس امام علیه السلام اتحاد پیدا می‌کنه. وقتی که با نفس امام اتّحاد پیدا کرد اسمش می‌شه ولیّ. اسمش می‌شه ولیّ. اونم مظهر برای لطف امام زمان. ببینید این سیر طولی رو! او می‌شه مظهر برای لطف و رحمت پروردگار، ولیّ خدا می‌شه مظهر و مصداق برای لطف و رحمت کی؟ امام زمان. ها! از اون بالا اومد اینجا.

انشاءاللَه اگر خداوند توفیق بده در شب‌های آتی مسائل و بحث ما دیگر بر می‌گردد به این قضیه که ببینیم کیفیّت حجیّت فعل ولیّ خدا، و این‌که آیا اون حجیّت تعارض دارد با حجیّت کلام معصوم یا تعارض ندارد؟ و اگر اختلاف بود چه باید کرد؟ و به طور کلی حلّ این مطلبی که امروزه خیلی از جاها ما می بینیم، در همینجا، در همینجا، در همین مسائل. انقدر که به این کتاب روح مجرد مرحوم آقا ایراد گرفتند. مسخره کردند. حرف‌هایی زدند که از شأن یه فرد بی‌بند و بار فقط بر می‌آید نه از شأن یک شخصی که... چه عرض کنم! یک شخص بی‌بند و بار می‌تواند این‌طور کلام بزرگان را به استهزاء بگیره و مسخره کنه، در حالی که ما قطع داریم که این مطالب، اگر نگیم صددرصد، بلکه باید بگیم نود و چند درصد از روی غرض و عناد این مطالب مطرح می‌شه. چون هرکسی می‌فهمه. شما الآن تصور کنید، هرکسی قضیۀ عاشورایی که مرحوم آقا در این کتاب روح مجرد، اصلا نگاه بکنه آدم می‌فهمه منظور چیه. اونوقت بلند می‌شن مسخره می‌کنن، ایراد می‌گیرن، اشکال می‌گیرن، آخر ای احمق! ای دیوانه‌ای که میای این مطالب را می‌گی، یه سری میومدی این مشهد، این دهۀ عاشورای علامۀ طهرانی رو می‌دیدی، می‌دیدی که با این پهنای صورت اشک از چشمش میاد، این مزخرفات چیه میای این مسائل رو می‌گی؟ آخر چقدر آدم باید مغرض باشه؟ می‌دیدی که این علامۀ طهرانی بلند می‌شه می‌ایسته، عِمامه رو از سرش روز عاشورا بر می‌داره، همراه با اون افرادی که دارن سینه می‌زنن، سینه می‌زنه، این مزخرفات رو دیگه نمی‌نوشتی! یه قدم زحمت می‌کشیدی، انقدر به خودت زحمت نمی‌دادی و عِرض خود را نمی‌بردی!