تناسب هدف و راه انسان

همین افرادی که در مشهد هستند و با مرحوم آقا مخالف بودند و مرام ایشان را نمی‌پذیرفتند، چاره نداشتند جز این‌که اعتراف کنند که علّامۀ طهرانی، مرحوم آقا، آقا سید محمد حسین طهرانی تنها کسی است که قصد قربتش و قصد اخلاصش بر همۀ افراد ترجیح دارد و برتری دارد؛ و بعد هم می‌گفتند، بنده خودم شنیدم. خودم شنیدم در همان موقع، حالا دیگر اسم نمی‌برم چه کسانی؛ فوت کرده‌اند. 

به من می‌گفتند که در تمام مشهد ـ یکی از این‌ها، یکی از همین‌ها که فردی بود بسیار معروف بود، مدرّس معروفی بود و شاگردان بسیاری داشت، و مرد فاضلی بود، اتفاقا با مرحوم آقا هم در نجف، در وقتی که ایشان در نجف بودند، درس اساتید ایشان در نجف، ایشان هم شرکت می‌کرد، مرد فاضلی بود ـ به من می‌گفت: فلانی! ـ چون من با ایشان یک مقداری... ـ در تمام مشهد یک نفر به اخلاص و صدق نیت پدر شما پیدا نمی‌شود!

ـ این‌ها اعترافی بود که خودشان می‌کردندـ همه روضه‌هاشان را می‌گذارند از آفتاب به آن‌طرف، یا شب می‌گذارند، یا عصر می‌گذارند، اما پدر شما از وقت بین الطلوعین برمی‌دارد مجلس را می‌گذارد، هرکس می‌خواهد بیاید، هرکس هم می‌خواهد نیاید، یک ساعت هم تمام می‌شود می‌رود! تمام شد! مجلس تمام شد!

که این کار را می‌کند؟ نشان داده‌، این نیست که کسی نفهمد آقاجان! این این‌طور نیست که کسی نفهمد، این طور نیست که این یک معمایی باشد که نیاز به حل کردن داشته باشد، انسان یک روز برود، دو روز برود، یک ماه نهایتا برود پیش یک شخص و یک ماه هم برود پیش یک شخص، تشخیص می‌دهد، مسائل را تشخیص می‌دهد، میزان صدق و نیّت و صفا را تشخیص می‌دهد، میزان اخلاص را تشخیص می‌دهد، این شخص اهل اخلاص هست یا نیست، اهل صدق هست یا نیست، به جمعیت نگاه می‌کند یا نمی‌کند، به بیرق منزل نگاه می‌کند یا نمی‌کند، به تیتر زدن رادیو و تلویزیون و روزنامه و این‌ها نگاه می‌کند یا نمی‌کند، به کثرت جمعیّت و آمدن و شعار و این‌ها نگاه می‌کند یا نمی‌کند؛ مشخص است! مردم که جو که نخورده‌اند آقاجان، تشخیص می‌دهند!