لزوم التفات سالک به بالاترین درجات امید و آرزو

امیرالمؤمنین می‌فرماید چنان پرده‌های عوالم انوار را از جلوی دیدگان ما کنار بزن، که این روح و سرّ ما متصّل به مقام عظمت تو بشود! بعزّ قدسک یعنی به همان مقام عزّت و کبریائیت تو متصل بشود و غیر از تو هیچ‌ اثری از آثارِ حتی نوریّه، برای ما دیگر جلوه نداشته باشد. 

به این‌جا ما را برسان! این چیست؟ این همان ذات پروردگار است. پس وقتی که امام علیه السلام عرضه می‌دارد در این دعا: عظم یا سیدی أملی، منظور این أمل چیست؟ فناء در ذات پروردگار، این منظور است که تمام آثار وجودی از انسان محو بشود و هیچ تعلّقی دیگر باقی نماند و فقط و فقط همان ذات پروردگار بدون هیچ اثر و بدون هیچ ظهور؛ فقط خود او برای انسان باقی بماند.

این می‌شود چه؟ حالا می‌شود این عظیم. یعنی وقتی که خودِ پروردگار شد عظیم، اللَهم أهلَ الکبریاء و العظمة... یا علیّ یا عظیم... هو العظیم... وقتی او عظیم شد، آن‌وقت کی آن امنیّه و امل و آرزوی من عظیم می‌شود؟ وقتی آن امل با این عظیم با همدیگر متحد بشود و الّا تا قبل از این که به این برسد، هنوز به آن عظمت نرسیده؛ هنوز در آثار و در ظهور در مراتب پایین قرار دارد.

فلهذا مرحوم آقا می‌فرمودند هرچه غیر از ذات پروردگار تقاضا کردی ضرر کردی. این کلام ایشان به این مسئله ناظر است که سالک به غیر... علیک بها صرفاً و إن شئت مزجها فعدلک عن ظلم الحبیب هو الظلمی

بر تو باد که فقط و فقط به ذات پروردگار فکر کنی و به ذات او توجه کنی و وجود خودت را محو در ذات پروردگار کنی و اگر خواستی تنازل کنی، دیگر از ائمه و ولایت ائمه نباید تنازل کنی که دچار خسارت و ظلم عظیمی در آن‌جا شدی.

خب این مقداری بود از آن‌چه که در این فقره، چون احتمال این هست که، احتمال البته که دیگر در این یکی دو روز باقی ماندۀ ماه مبارک، توفیق برای حضور خدمت رفقا را نداشته باشم، تتمۀ این فقره، اگر توفیق داشته باشیم، برای سال بعد انشاءاللَه که به یک توضیح بیشتر و همین‌طور تعاقبش که چطور عمل انسان نمی‌تواند با یک همچنین خواستی تکافی کند. انشاءاللَه برای... به همین مقدار خلاصه ما اکتفا می‌کنیم و از خداوند می‌خواهیم که حقیقت و سرّ و شراشر وجود ما را با این مطالب و با این مسائلی که این مقرّبین درگاه خودش به ما یاد داده‌اند و آموزش دارند می‌دهند و راه را دارند به ما نشان می‌دهند، خدا ما را با این مسائل قرین و متّحد بفرماید.