مرتب سازی:
رابطه آرزوی عظیم و عمل انسان
11هرچه را که انسان به جای این دنیا و در قبال عملش و در قبال کارها و تصرفاتش از خدا بخواهد با آن چه را که خداوند در اختیار ما قرار داده و در توان ما قرار داده، برابری نمیکند.
میگوییم در آن دنیا میرویم خلاصه جمالهایی در آنجا هست، نعماتی هست، فواکهی هست، نمیدانم بیا و برویی هست ... خب بسیار خب! اینها همه هست، قبول داریم، همه اینها در جای خودش محفوظ و همه اینها به جای خودش مستقر و صحیح، ولی دیگر چیزی نیست؟ پس آن لدینا مزیدی1 که خدا در قرآن میفرماید: غیر از این نعمتهای بهشتی یک چیز زیادی دیگری هم ما داریم! ما در صندوقمان همه چیز پیدا میشود! یک مزیدی هم هست! آن مزید چیست؟
فکر بهشت و حوری و غلمان کجا کند *** دلداده عاشقی که نگارش مقابل است آن لدینا مزید، یک چیز اضافه دیگری هست که آن را به کسی نمیدهیم، آن اهل خودش را میخواهد، طالب خودش را میخواهد. آن را نگه داشتهایم برای آن افرادی که نه تنها آمدهاند و از آنچه را که اهل دنیا به آن ابتلاء دارند دوری گزیدهاند که هیچ! گفتم که آدم عاقل هم نمیآید آن کارها را بکند چه برسد به اینکه بخواهیم به حساب حضرت امام سجاد بگذاریم. آدم عاقل بلند میشود بیاید در این دنیا کارهایی بکند که مردم دارند میکنند؟ واقعا آدم عاقل میآید این کارها را بکند؟! آن که هیچ! ما اینها را برای کسانی گذاشتهایم که از نعمتهای دیگر این طرف و نعم اخروی ما هم گذشتهاند! برای آنها نگه داشتهایم.
این مسئله لدینا مزید، اضافه بر این نعمتها چیزهای دیگر است، آن چیست؟ هر نعمتی را که شما تصور کنید از آثار ذات پروردگار، از نعمات، از اسماء کلیه، نزولش به مراتب جزئیه و ظهورش در آن چه که موجب رقاء نفس، التذاذ نفس و روح، و انبساط و ابتهاج انسان است، همه اینها در مرتبه آثار ذات است. همه اینها در مرتبه بروزات و ظهورات ذات پروردگار است، یا به صورت حور و غلمان و یا به صورت انهار تجری من تحت الأشجار یا من لبن مصفی یا لذة للشاربین و یا نعمتهای دیگرش که هرکدام در مرتبه خودش از آنچه را که موجب نور و موجب بهجت و موجب ابتهاج نفس هستند، همه اینها بدون تفاوت از آثار ذات پروردگار هستند، امّا لدینا مزید، در آن طرف، یک مسئلهای وجود دارد در این طرف هم همینطور، اختصاص به آن طرف ندارد، اولیاء و عرفاء الهی در همین دنیا به آنچه را که در آن دنیا خداوند وعده انجام آنها را به اینها داده میرسند و آن عبارت است از خودِ ذات پروردگار! این مسئله، رسیدن به حقیقت هستی مطلق، رسیدن به ذات لایتناهی و اطلاقی پروردگار، رسیدن به جایی که دیگر هر نعمتی را شما بخواهید تصور کنید، در قبال آن نمیتواند عرض اندام کند.
- اشاره به آيه شريفه ٣٥ از سوره ق (٥٠) (لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ)