هدف و غایت از سلوک

این است؟ آن‌ها اشک‌های فیلم‌سازها، هنرپیشه‌ها، این‌ها فیلم است. بچه‌اش نمرده، اما همچین گریه می‌کند، حالا نمی‌دانم پیاز در سرش می‌کنند، گریه می‌کند واقعا! خب این تصنع است، ولی مادر دیگر تصنع گریه نمی‌کند! مادر از دل می‌سوزد، جگرش می‌سوزد دارد گریه می‌کند.

امیرالمؤمنین اینطوری دارد می‌سوزد گریه می‌کند. ما نمی‌فهمیم این را. 

این کلام امام سجاد را ما شوخی می‌گیریم، نمی‌فهمیم. این حقیقت را باید دریابیم. این واقعیت را که امام سجّاد، پیغمبر، امیرالمؤمنین، همۀ این‌ها، به این حقیقت رسیدند که:

فقط و فقط همت از آنجا باید باشد، اراده باید از آنجا باشد. این را ما باید اصلاح کنیم در ذهن خود در فکر خود و در راه و مسیر خود.

خب صحبت به اینجا رسید و انشاءاللَه تا ببینیم که بقیۀ مطالب بر چه تقدیر پروردگار ... این آخر سر ببینیم امسال ما بالاخره به آن مطلبی که در ذهن بود می‌رسیم یا اینکه...؟ خب رسیدیم رسیدیم نرسیدیم هم مشکلی نیست، مطلبی نیست. قرار نیست که انسان همیشه خودش تدبیر کند، یک خورده هم به تقدیر، مطلب را واگذار کند. آن بهتر است! یک خورده از تصنّع کم می‌شود، آن طور شسته رفته و ساخته پرداخته و شیک و پیک و با زرق و... دیدید بعضی‌ها می‌خواهند یک صحبت بکنند، یک چیزی این‌ور می‌گذارند، یک چیزی این‌ور، یک پرچم عقبشان، یک چیزی بالای کله‌شان... این شیک و پیک و همچین... شما تا یک همچین چیزهایی دیدید تا آخرش بخوانید! دیگر و پیچ را ببندید بروید پی کارتان، چای بخورید! بلند شوید بروید به مطالب دیگر بپردازید.

ولی اگر یک وقت دیدید یکی در این مسائل نبود، ببینید چه می‌خواهد بگوید، حرف حسابش چیست.

همه‌مان دنبال دکوریم، همه‌مان دنبال زرق و برق هستیم، خدایمان خدای زرق و برقی است، پیغمبرمان پیغمبر دکور و دکوراسیون است. قرآنمان، همه چیزمان...