ضرورت غنیمت‌شمردن فرصت تکرار نشدنی ماه رمضان

یا اینكه فرض كنید كه یك‌نفر باآواز شعرحافظ، شعرمولانا را می‌خواند می‌بینید: عجب! تكان خوردید، انگار تا حالا اصلًا این شعر را نشنیدید، حالا خودتان ده‌بار، بیست‌بار فرض كنید كه خوانده‌اید. خدا این را برای آن قرار داده، گوش را برای این قرار داده، چشم را همین‌طور، زبان را همین‌طور و .... حالا ما اینها را صرف چه می‌كنیم؟ شر و ور! چشم را باز می‌كنیم پیچ تلویزیون هم فرض كنید كه فشار می‌دهیم دو ساعت دنبال توپ تق‌توق این می‌رود آن طرف و این برود آن طرف، این توپ برود بالا و ... این هم شد نتیجه‌ای كه از این چشم گرفتیم! گوشمان هم این شر و ورهای ساز و آوازهای كذا و كذا! اخبار بی‌خود، مسائل بی‌خود، حكایت، قصه، افسانه، تمام مطالبی كه اینها می‌آید و تخیلات را در انسان ایجاد می‌كند آدم ماه‌رمضان می‌آید می‌گذرد می‌بیند فرقی نكرد، چرا فرقی نكرد؟ خّب عزیز من علل و اسباب را به وجود نیاوردی! بستر مساعد را برای ورود نفحات ایجاد نكردی، آن چشمی كه باز كند وقتی كه باز می‌كند كامپیوتر را و چشمش می‌افتد به چیزهایی كه در آن هست خُب این دیگر چطور می‌تواند توجّه خودش را به آن حقیقت و به آن مبدأ جلب كند؟ خُب اگر می‌تواند بكند، بكند، خُب نمی‌تواند.

این مسأله، این قضیه خیلی عجیب است، خیلی عجیب است، كه چطور یكی از بزرگترین اشتباهاتی كه برای بسیاری پیدا می‌شود كه: قضايا و مسائلى كه اتّفاق مى‌افتد، اين قضايا و مسائل‌خلاف را از ناحيه خدا تلقى مى‌كنند، می‌گویند: اگر خدا نمی‌خواست پس چرا اتّفاق افتاد؟ كی گفته خدا این را انجام داده؟ شیطان آمده برایت انجام داده، چرا به حساب خدا می‌گذاری؟ چرا به حساب خدا می‌گذاری؟ اگر انسان قصد جدى داشته باشد براى اينكه فكرش را و ذهنش را و گوشش را و چشمش را و حواسش را در همان مسيرى قرار بدهد كه در آن مسير، مسير رضاى خداست، شرائطى كه در حول‌وحوش او به وجود مى‌آيد تمام اين شرائط و جريانات در راه رسيدن به همان هدف و مقصد شكل مى‌گيرد، بدون اينكه انسان اختيار كند، بدون اينكه انسان درآن تاثير داشته باشد. و اگر انسان بخواهد به راه ديگر برود شرائطى كه براى او به وجود مى‌آيد آن شرائط هم در مسير حركت به آن سمت است.