ضرورت غنیمت‌شمردن فرصت تکرار نشدنی ماه رمضان

شیطان می‌گوید: خیلی خُب من آدم نامردی نیستم! تو درب خانه‌ات را به روی من باز كردی من هم می‌آیم اینجا با یك همیان پر از مواد و هدایا و آن بخشش‌هایی كه به این میزبان محترم باید به خاطر این بزرگواری كه در حق من كرده! و مرا در خانه قلبش جای داده! كه آن خانه فقط خانه خداست و در روایت داریم دل خانه خداست در خانه خدا غیر خدا را نباید راه داد خدا را بیرون كرده، من را آورده! پس من هم با دستی پر از هدایا به منزلش می‌روم و آنها را به او تقدیم می‌كنم: این را بنویس و بزن در سر فلانی، آن را بنویس این‌جوری بزنش بلند نشود، این را آن‌جوری كن، آن را این‌جوری كن، آن را دعوت كن، آن را نكن، به این تلفن كن، به آن نزن، به این تماس بگیر، با آن مقام مسئول فلان بكن، هی وسائل و ادوات لازم را برای رسیدن به یك مقصود ظلمانی و مُكدّر فراهم می‌كند.

این چیست؟ خودش خواسته است، تو این‌جور تربیت می‌خواهی، بسم‌اللَه! نُمِدُّ؛ «ما امداد می‌كنیم، محرومت نمی‌كنیم» حالا كه تو می‌خواهی راه غیر از ما را بروی، راه را ببندیم و نگذاریم بروی، نه، راهت را باز می‌كنیم آسفالت می‌كنیم، چنان آسفالتی كه ... می‌گویند: وقتی كه بعضی جاها آسفالت می‌كردند بعضی از آن شركت‌ها با آن پیمانكار قرار می‌گذاشتند كه وقتی كه یك لیوان آب را در ماشین می‌گذارند و در آن آسفالت است آن لیوان آب نباید حركت كند، این‌قدر باید این صاف و صیقلی باشد خدا می‌گوید: همچین جاده‌ای برایت درست می‌كنم، صاف، صیقلی اصلًا ماشین بیاید خودش سُر بخورد، نیاز به گاز دادن نداشته باشید، نیاز نداری گاز بدهی، صاف برایت صیقلی می‌كنم و بروی جلو اصلًا نفهمی از كجا خوردی!! این مهم است، كه نفهمی از كجا خوردی! این برای این طرف، برای آن طرف هم همین‌طور، یك كسی می‌گوید: خدایا مخلصت هستیم، چاكرت هستیم، ما كه می‌دانی ... این ادعیه و این كلمات امام‌سجاد علیه‌السلام كه در سال‌های قبل با رفقا زمزمه می‌كردیم و مُترنم بودیم، حضرت چه می‌گویند: ما هیچ هستیم، ما فقیریم، چیزی نداریم، خطاكاریم ... خدایا خودت بیا و خودت دست ما را بگیر و خودت علل و اسباب را آماده كن، خودت معدات را برای ما به وجود بیاور، ما دلمان می‌خواهد ولی جاهل هستیم، خطاكاریم، قدرت نداریم. یك وقت نیاییم به خدا بگوییم: من این كار را می‌كنم! مبادا یك همچنین كاری بكنیم، مبادا یك همچنین خطایی از ما سر بزند بگوییم كه: ما می‌توانیم، ما قدرت داریم، ما اراده داریم، ما می‌رویم ... اگر از این خطاها سر بزند خدا می‌گوید: بسیار خُب پس این افسار را من سر خودت انداختم، برو حالا ببینیم كه تا كجا می‌روی! می‌گویی: خودم می‌توانم دیگر.