ضرورت غنیمت‌شمردن فرصت تکرار نشدنی ماه رمضان

آیا ما نباید به این مطالب توجه كنیم؟ باید به این مسائل توجه كنیم، امام جای خود دارد، اینها هم جای خود دارند، حالا چون امام امام است حالا ما داریم می‌رویم نجف یا داریم می‌رویم كربلا، خُب اینها دیگر نه. اینها هم جای خود دارد اگر مجالی باشد، وقتی باشد، حالی باشد، انسان اینها را برود و ببیند و از هر كدام بهره‌مند می‌شود.

ما رفتیم سفر و به آن راننده گفتیم و او هم گفت: بسیار خُب. گفتیم: اوّل ما را ببر زیارت حضرت‌قاسم و بعد دیگر از آنجا ما را ببر برای نجف. آمدیم دیدیم چه خبر است! چه جلالی، چه عظمتی، چه دستگاهی، چه بارگاهی، ای دل غافل، اصلًا ما این مّدت ... اینجا چه خبر است؟! تازه ما كه نمی‌فهمیم، ولی به اندازه خودمان، حالا ما كجا بخواهیم بگوییم و حرف آقای‌حداد و حرف بزرگان كجا! گفتیم بی‌جهت نبود كه آقای‌حداد می‌فرمودند: عظمت و بهاء موسی‌بن‌جعفر علیه‌السلام در این فرزند تجلّی كرده است، یعنی ظهور عظمت و بهائش در این تجلّی كرده. اتّفاقاً خیلی از رفقا كه همراه بودند گفتند: آقا می‌شود ما اصلًا امشب از خیر رفتن به نجف بگذریم و همین‌جا بخوابیم، همین گوشه دیوار بگیریم بخوابیم آن دوستانی كه بودند با هم چهار پنج نفر بودیم این راننده را روانه كنیم و ... گفتم دیگر حالا زیارت كردیم إن‌شاءاللَه قبول می‌كنند، إن‌شاءاللَه باشد برای یك‌دفعه دیگر كه خُب فرصت بیشتری باشد.

یا در همین سفر اخیری كه بنده تنها رفته بودم ظاهراً در ایام نوروز بود، كه البته با یكی از دوستان بودیم و اهل بیتمان و اهل بیت ایشان و موفق شدیم رفتیم، از نجف ما را برد برای قبر حضرت‌رُشیدحَجَری، كه در آنجا رُشیدحِجری نوشته بود، امّا تا آنجایی كه بنده یادم است ظاهراً حَجَری باشد، و رشیدحجری هم از اصحاب خاص أمیرالمؤمنین علیه‌السلام بوده و می‌شود گفت شاید در حدود میثم بوده، البتّه میثم قوی‌تر بوده، خلاصه اینها همه با همدیگر سر یك سفره بودند، اینها همه به قول درویش‌ها با همدیگر پیاله می‌زدند و با همدیگر از آن شراب‌های لن ترانی و بهشتی كه أمیرالمؤمنین علیه‌السلام به اینها می‌داد می‌خوردند و اینها با هم بودند، خدا همه آنها را رحمت كند.