وجوب اهتمام به دستورات بزرگان و عمل بر طبق آن

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

وصلَّى اللَه عَلَى سیدنا و نبینا أبى‌القاسم مُحَمّدٍ

وعلى آله الطّیبین الطّاهرین‌

واللعنة عَلَى أعدائِهِم أجمَعینَ‌

«وَانَا یاسَیدى عائِذٌ بِفَضْلِک هارِبٌ مِنْک الَیک مُتَنَجِّزٌ ما وَعَدْتَ مِنَ الصَّفْحِ عَمَّنْ احْسَنَ بِک ظَنّاً»

و ای مولای من! من به فضل و کرم تو پناهنده می‌شوم، و رو می‌آورم و از تو به سوی تو در شتاب و حرکت می‌باشم، و آن وعده‌ای را که دادی که افرادی که به تو حسن‌ظن دارند از آنها درمی‌گذری و خطاهای آنها را نادیده می‌انگاری و لغزش‌های آنها را به حساب نمی‌آوری، من به این وعده پایبند هستم و بنای زندگی خودم را بر این وعده می‌گذارم، بالاخره وعده را تو دادی». خُب در شب‌های گذشته خدمت رفقا عرض شد که: در این‌ مُتَنَجِّزٌ که امام‌سجاد علیه‌السّلام به خداوند عرضه می‌دارد، خیلی معانی خوابیده است، و می‌توان گفت: کلید اصلى حرکت انسان به سوى پروردگار این است که انسان متنجز باشد، یقین داشته باشد، قضیه را باور کرده باشد، و با لیت و لعل و شاید، حالا ببینیم چه می‌شود، حالا گفتند تو هم بیا اینجا، ما هم می‌آییم، حالا بیاییم ببینیم بالاخره اینجا هم چه خبر است، بالاخره حالا یک‌طوری می‌شود، با این کار درست نمی‌شود! یعنی اگر انسان با این وضع و با این کیفیت در یک مکتبی قرار بگیرد، و در یک محفلی راه پیدا کند، و در یک مجلس و مدرسه‌ای قدم بگذارد، هزارسال بر او بگذرد یک‌سانت حرکت ندارد؛ این مسأله، مسأله مهمّی است و این قضیه قضیه‌ای است که باید خیلی به آن توجّه کرد.

واقعاً وقتی خدمت رفقا عرض می‌کنم که: در این دعاى ابوحمزه امام‌سجاد علیه‌السّلام همه راهکارهاى ارتباط انسان را با خدا، جلوى روى انسان مى‌گذارد حرف بیجایى نیست. جداً در این دعای ابوحمزه آنچه را که انسان باید در خود بیابد و آنچه را که باید در ارتباط با خدا پیدا کند و آنچه را که وسیله ربط او با خدا خواهد بود و اسباب حرکت و شتاب او به سمت پروردگار خواهد بود، امام‌سجاد علیه‌السّلام در این فقرات آورده است و می‌شود بگوییم: اصلًا این دعاى ابوحمزه یک دستورالعمل سلوک است؛ با یک عبارت خیلی رُک و روشن سلوک به همه معانی خودش، تصرفات انسان در مسائل شخصی، در مسائل خانوادگی، در مسائل اجتماعی و سیاسی و عبادی، همه اینها در دعای ابوحمزه آمده است. و خیلی باید متأسف باشیم که چطور ما این ادعیه را فقط منحصراً در همین‌ایام مخصوصه متذکر می‌شویم، چرا ما این دعاها را در سایر ایام مطالعه نمی‌کنیم؟ ببینید این ادعیه‌ای که ائمه فرمودند اینها ادعیه قرائتی نیست، که شما فقط بیایید و اینها را بخوانید و یک ثوابی هم بدهند و بگوییم خُب خواندیم دیگر: در شب‌های ماه رمضان دعای افتتاح را خواندیم ...! آیا مى‌دانید سرمنشأ و علت براى حرکت مرحوم‌آقا رضوان‌اللَه‌علیه در جریانات سنه ١٣٤٢ و شروع انقلاب اسلامى دعاى افتتاح بود؟ مطالعاتی که ایشان در نجف داشتند، و قرائت ممتد و تحقیق و تدقیق در دعای افتتاح و حالا عرض می‌کنم که به چه نحوی به این مرتبه رسیدند از همانجا این مسأله در وجود ایشان بوده است که نظام اجتماعی مسلمین باید منطبق بر نظام اجتماعی رسول‌اللَه باشد، تا بتواند حرکتی به سمت پروردگار در آنها ایجاد شود. فضای اجتماع انسان را به سوی پروردگار سوق بدهد، به حرکت دربیاورد، افراد را در حرکت به سوی خدا آگاه کند، اجتماع مسلمین باید اجتماعی باشد که مردم را از توجّه به مادّیات به سمت توجّه به خدا و عالم آخرت حرکت بدهد، خُب حالا هر که گوش می‌دهد بدهد هر کس هم گوش نمی‌دهد ندهد خودش می‌داند، اصراری نیست. بالاخره در همان زمان هم رسول‌خدا وقتی که صحبت می‌کرد برای همه صحبت می‌کرد حالا یکی می‌رفت گوش می‌داد نتیجه‌اش را می‌گرفت، یکی نه، آن‌چنان‌که باید و شاید به مسأله اهتمام نداشت و به همان مقدار نصیب می‌برد.