التجاء به فضل خدا

آقا یک وقتی من تهران بودم، ما که خب الحمدلله توفیق دیدن اینگونه مسائل را تا حالا نداشتیم و خیال نمی‌کنم از این به بعد هم توفیقش را پیدا بکنیم، علی کل حال یک شب من درجایی مهمان بودم پارسال بود، پیارسال بود نمی‌دانم کجا بودم، یک هم‌چنین بازیهایی بود، یک هم‌چنین چیزی بود و خلاصه یکی زده بود به ایران، یعنی به همین ما زده بود و خوب هم زده بود! آقا این یارو که پشت میز نشسته و دارد قضایا را نقل می‌کند، از تلویزیون بود چون قیافه‌اش را دیدم، یک آدمی بود نمی‌دانم با چه وزنی بود، فقط دیدم تا بازی تمام شد شروع کرد گریه کردن این دستمال کاغذی را برداشت گفت ببخشید بنده حالم مساعد نیست نمی‌توانم ادامه بدهم! یک خرده من نگاه به قیافه‌اش کردم بله! یک چیزی گفتیم حالا دیگر الان نمی‌شود گفت.

آخه اسم تو را مرد می‌گذارند؟ واقعاً اسم تو را مرد می‌گذارند؟ این قدر که الان مردانگی ماشاءاللَه ماشاءاللَه با صد و پنجاه کیلو وزن داریم از تو داریم مشاهده می‌کنیم، اگر قضیه به عکس می‌شد تو که خودت را پشت این میز جر میدادی، تو فکر این را نمی‌کنی که همین قضیه برای آن افرادی که مورد شکست قرار گرفتند ... خب حالا ما اسم خودمان را مسلمان گذاشتیم، شیعه می‌گذاریم، نمی‌دانم چه و اینها می‌گذاریم، آنها که بیچاره‌ها نه مسلمان هستند نه آن افتخاری که ما به آنها می‌کنیم که ما شیعه هستیم. نصرانی هستند، یهودی هستند نمی‌دانم بودائی هستند، چیزهای دیگر هستند، این روش اسلام است؟ روش اسلام این است، زدیم پدرت را درآوردیم در فلان مسابقه مثلًا فوتبال و حسابتان را رسیدیم! این‌طوری باید برخورد کنیم؟ آیا روش اسلام این است؟ روش خدا و پیغمبر، ارتباطی که بین بنده و خدا داشته باشد آن ارتباط اقتضا می‌کند انسان این طور باشد؟ یا اینکه بگوییم آقا یک مسابقه داریم می‌دهیم همدیگر را بغل می‌کنیم و می‌بوسیم، اگر بیایند این کار را انجام بدهند بعد هم یک مسابقه‌انجام می‌شود، خیلی خب! آن گل می‌زند این می‌بازد بعد دوباره بگوییم و بخندیم تا اینکه باعث ارتباط بین ملت‌ها بشود، باعث التیام بین مسائلی که بینشان وجود دارد این قضایا انجام شود کدام یک از اینها اخلاق اسلامی است؟ کدامش؟