تفاوت اولیاء با دیگران در برخورد با مسائل

کی ما در زمان ائمه و در زمان پیغمبر این قسم قرآن خواندن داشتیم؟ قرآن می‌خواندند با صوت می‌خواندند می‌آمدند جلو، افرادی که قرآن ... خُب خیلی از این قاری‌ها قشنگ می‌خوانند، واقعاً قشنگ می‌خوانند واقعاً در انسان حرکت ایجاد می‌کنند، مثلًا همین عبدالباسط؛ من از زمان طفولیت از صدای این خوشم می‌آمد الآن هم همین‌طور، الآن هم واقعاً من کسی را ندیده‌ام مثل او حالا نسبت به خودم، حالا هر کسی یک سلیقه‌ای دارد واقعاً وقتی آیات را می‌خواند و [با صوت‌] می‌خواند انسان تکان می‌خورد و با خودش می‌برد، حرکت می‌دهد، در آن فضا همین‌طور جلو می‌برد و در انسان تاثیر می‌گذارد.

حالا همین‌که خوانده [قرآن بخواند] یک‌دفعه کل مجلس: اللَه اللَه! می‌زنند در حال آدم و نمی‌دانم اللَه اللَه! آن یکی می‌گوید: اللَه یغفر والدیک، اللَه یرحمک! بابا اینها را بگذار آخر سر، وقتی نیم‌ساعت گرفت خواند آن موقع هر چه خواستی داد و نعره بزن! این قرآن نباید به این کیفیت باشد، قرآن باید با صدای حزین یا با صدای خوش، آهسته، شمرده کم‌کم با صوت خوانده بشود که انسان همراه با آن معانی خودش سیر کند.

بعضی‌ها قرآن می‌خوانند انگار با تفنگ دنبالشان کردند یا مثلًا این قضیه را کجا بودم من چندی پیش بود در مشهد مشرف بود گفتم لابد رفقا این را به آن توجّه می‌کنند راجع به ادعیه، گفتم: یکی از چیزهایی که من می‌بینم الآن که واقعاً اشتباه است در میان ما این است که دعاهایی که ما می‌خوانیم، تندتند می‌خوانیم فقط انگار برویم کارت بزنیم در سازمان و دعا را خواندیم و رفتیم، این دعا تأثیر ندارد. دعای افتتاح این نیست که ت ت ت بخوان و برو تا آخر در عرض یک ربع، بیست دقیقه تمام کنید، دعای افتتاح خواندیم دیگر تمام شد. یا فرض بکنید که دعای کمیل باز حالا نسبت به دعای کمیل یک‌خرده اهمیت می‌دهند یک مقداری، گرچه [صحبت‌] کردن وسط دعای کمیل و فلان و دیگر حرف زدن و ... حالا ترجمه اشکال ندارد ولی زدن در کربلا و روضه حضرت‌زینب و قاسم و ... بابا اینکه ربطی به دعای کمیل ندارد. هر چیزی جا دارد، روضه جای خود دارد باید هم روضه بخوانید، سینه هم باید بزنیم در جای خودش، دعای کمیل هم سر جای خودش آن هم بایستی که حال خودش را داشته باشد یا فضای خودش را، یا مثلًا دعای صباح و امثال ذلک یا مناجات شعبانیه.