تفاوت اولیاء با دیگران در برخورد با مسائل

خُب واقعاً ببینید این مناجات شعبانیه را ما به چه نیتی باید بخوانیم؟! باید خودمان را ببریم در آن حال و هوایی که امیرالمؤمنین علیه السلام این مناجات شعبانیه را می‌خواندند، آیا مناجات را حضرت این‌جوری مثل ما می‌خواند؟! الهى هب لى کمال الانقطاع إلیک و أنر الابصار قلوبنا بضیاء نظرها [با سرعت‌] ... این‌جوری که نمی‌خواند بابا! حضرت دعای شعبانیه، اصلًا اسمش مناجات است؛ یعنی مناجات می‌کرد، زمزمه می‌کرد صدا می‌داد، لحن می‌داد به صوتش لحن می‌داد، کش می‌داد، با الفاظش بازی می‌کرد، همراه با آن الفاظ در آن معانی سیر می‌کرد. امیرالمؤمنین دارد مناجات می‌کند نه بنده، آن دارد این مناجات را با خدا می‌کند، آن‌وقت ما همین‌طور مناجات شعبانیه را می‌خوانیم تا آخر خب دیگر مناجات خواندیم دیگر، ثواب در کیسه‌مان ریختند، این نصیبمان کم است، این دعا فایده ندارد، دعا باید به نحوی باشد ...

خدا رحمت کند مرحوم‌آقا رضوان‌اللَه‌علیه، یکی از دوستانشان در همان زمان البته شنیدم چند روزی است که ایشان کسالتی پیدا کرده إن‌شاءاللَه که خدا شفا بدهد و عرض کنم که خیر را برایشان تقدیر کند ایشان مناجات شعبانیه خوانده بودند. مناجات شعبانیه خوانده بودند و من الآن شاید حدود چهارصد بار است که من این را شنیدم، شب‌های ماه شعبان، ماه رجب چون دعای ماه رجب و شعبان را با هم، چون مناجات شعبانیه را در رجب هم قرائت می‌کردند یعنی بیش از چهارصد مرتبه، پانصد مرتبه و هنوز هم من این را گوش می‌دهم می‌دانید علتش چیست؟ علتش این است که وقتی‌که شروع کرده به خواندن حالا صدایش صدای خوبی است امّا نه اینکه آن عال العال باشد بالاخره آن حسنی که در این کلام هست حسنی که در این خواندن است و حسن قرائت، این است که شمرده شمرده همراه با لحن و با توجّه به معانی آن کلمات به آن صدا فرم دادن، این مسئله رعایت شده، لذا خیلی دلنشین است، انسان خوشش می‌آید، انسان احساس می‌کند؛ چون انسان از خود دعا خوشش نمی‌آید، آن معناست که در قلب و در نفس جا می‌گیرد و به‌واسطه جا گرفتن، کشش برای ادامه شنیدن و ادامه استمرار برای انسان حاصل می‌شود، اگر انسان بخواهد تندتند بخواند بهره نمی‌برد.