کیفیت نگرش سالک نسبت به اعمال صالح خود

خیلی پدر و مادرها باید مواظب باشند ها! مسئولیت خیلی مهم است، فردای قیامت اگر فرزندی آمد و جلوی پدر و مادر را گرفت و گفت: من خلاف کردم به جای خود قبول دارم، حرف نشنیدم، خلاف رضای خدا عمل کردم، در این دنیا وقتم را به مسائل پوچ گذراندم، تلف کردم، بنده گناهکار بودم، همه اینها بودم، بودم، بودم. ولی آیا در تحقق این قدرت و قوه در وجود من بعضی از کارهایی که شما با من در سنین طفولیت انجام دادید و صلاح نبود خلاف رضای خدا بود، آیا تأثیر نداشته و به همان مقدار مؤثر نبوده؟! پدر مادر چه جوابی دارند بدهند؟ که به همان مقدار شاید اگر نبود، این سرنوشت هم برای من به این کیفیت رقم نمی‌خورد. آنها باعث شدند که رفتند ... بله، یک وقتی پدر و مادر تربیت خودشان را انجام می‌دهند، کار خودشان را انجام می‌دهند مدیریت خودشان را می‌کنند، تربیت خودشان را می‌کنند آنچه را که به صلاح است انجام می‌دهند بعد دیگر خود محیط و اجتماع و رفیق و امثال ذلک می‌آیند راه را منحرف می‌کند آن یک مطلب دیگری است. پدر و مادر کوتاهی نکردند، ولی جامعه در آنجا آمده و غلبه کرده، رفیق آمده و از راه به در کرده، و خلاصه مسائل دیگر، گاهی اوقات ممکن است‌ حالا حتّی مثلًا ازدواج موجب یک همچنین چیزهایی بشود. خُب اینها یک مطالب دیگری است، ولی بالاخره آنها کار خودشان را کرده‌اند، امّا اگر قرار بر این باشد که آنها در این تربیت سستی کنند، تکاهل کنند و آنچه را که باید و شاید انجام ندهند آن‌وقت ما نمی‌توانیم ها! یعنی قضیه‌ای نیست که بتوانیم شانه خالی کنیم و از بار مسئولیت خود را برهانیم به‌واسطه آن مسائلی که می‌تواند توجیه بکند برای اجتماع و غیر اجتماع و رفیق و ... نه!

اگر آن استحکام تربیت و تدبیر و اداره در جای خودش بود آیا نمی‌توانیم بگوییم که شخص در قبال مسائل دیگر شاید می‌توانست از خود مقاومتی نشان بدهد و استحکامی از خود بروز کند و اتقانی به منصه ظهور بیاورد که دچار یک همچنین مطالبی نشود، اینها چیزهایی است که برای انسان جای سؤال ایجاد می‌کند. خلاصه خدا اگر قرار باشد مو لای درزش نمی‌رود.