حقیقت حال ائمه در قبال خداوند متعال براساس نحوۀ دعا و مناجات ایشان

این قضیه و مسئله که خدمت رفقا عرض شد حقیقتش این است؛ این واقعیتی که امام علیه‌السّلام دارد بیان می‌کند اگر قرار باشد برای مردم بخواهد بگوید خُب بلند می‌شود در بالای مسجد مدینه می‌گوید، می‌رود بالا مسجد مدینه سحر همه را جمع می‌کند شروع می‌کند دعای ابوحمزه خواندن: آی مردم، ای خلائق، ای پیروان و شیعیان من وقتی‌که شب‌های ماه مبارک می‌شود قبل از سحر، دعای ابی حمزه را این‌طوری بخوانید که من دارم به شما یاد می‌دهم: هَبنِی بِفَضلِک وَ تَصَدَّق عَلَی بِعَفوِک أَی رَبِّ جَلِّلنِی بِسَترِک بیایید این‌طوری بخوانید. آنها هم می‌گویند: چشم، بسیار خُب، این حرف‌هایی که امام‌سجاد می‌زند به ما می‌خورد، حالا به خودش نخورد به ما می‌خورد. ما هم می‌آییم می‌گوییم و گوش می‌دهیم. دیگر پس چرا می‌رود در اتاق در را می‌بندد، چراغ هم خاموش می‌کند که زن و بچّه‌اش بیدار نشوند؟! یا می‌رود در یک فضای بیرون در بیرون مدینه یا در مدینه در یک فضای بیرون که کسی او را نبیند؟!

راوی می‌گوید می‌آیم سؤال می‌کنم، می‌گردم یک‌دفعه می‌بینم یک‌صدایی می‌آید وقتی می‌روم جلو می‌بینم که امام‌سجاد دارد مناجات می‌کند. أصمعی می‌گوید¹ وقتی دارم طواف می‌کنم یک‌دفعه در نیمه‌های شب می‌بینم یک صدای ناله و گریه می‌آید وقتی می‌روم جلو می‌بینم یک نفر به ستار کعبه، دست به ستار کعبه زده و دارد مناجات می‌کند این اشعار: الهی عُبیدُک بِفنائک مسکنُیک بِفنائک سائِلک بِفنائک فَقیرُک بِفنائک، یا آن اشعار را می‌خواند: خدایا اینجا همه پادشاهان درها را بستند فقط در خانه تو باز است، اگر مرا به خانه خود و به حریم خود راه ندهی پس من به کجا پناه ببرم؟! خدایا اگر از گناهان من نگذری پس چه کسی می‌تواند و چه کسی قدرت دارد از اینکه بگذرد. اینها را امام‌سجاد نرفت که در روز موقع نماز ظهر که همه جمع می‌شوند بخواند، وسط نصف شب، نصف شب در مسجدالحرام، همه جا تاریک، آن هم کعبه آن موقع و مسجدالحرام آن موقع، حالا یک أصمعی آمده گذشته از کنار کعبه و دیده یک صدای گریه می‌آید و ... برای کی رفته خوانده؟ به که می‌خواهد یاد بدهد؟ به که می‌خواهد؟