حقیقت حال ائمه در قبال خداوند متعال براساس نحوۀ دعا و مناجات ایشان

شما الان نگاه کنید این مرحوم خودش همین مرحوم‌سیدعباس این الان در آن دنیا از من چه می‌خواهد؟ می‌گوید: آقا بلند شو بیا فیلم و تشکیلات بیاور و میمنه و میسره و همه بایستند به صف آن‌طرف و آن‌طرف و دوربین‌ها همه: السلام‌علیک یا ... السلام ... الان او از ما چه می‌خواهد؟ الان روحش از ما چه طلب می‌کند؟ الان در آن دنیا که این مسائل و اعتبارات همه رفته کنار، این قضایا همه رفته کنار، او از ما چه می‌خواهد؟ می‌گوید: آقا یک حمد و یک فاتحه بخوان، خدا خیرت بده دو رکعت هم نماز تحیت بخوان و بلند شو برو، دیگر ما بیش از این دیگر نیاز نداریم تو می‌خواهی اینجا هر کاری بکنی بکن آن که ما به آن نیاز داریم چیست؟ همین است، ترحیم است نه تجلیل. مجلس ترحیم برای این می‌گویند طلب رحمت، انسان [طلب رحمت کند]. آن که الان این به آن نیاز دارد او از ما می‌خواهد، آن توقع دارد، آن به آن محتاج است این است که افرادی که در این دنیا هستند برایش این رحمت و این برکت و اینهایی که اصلًا از اینجا بفرستند و این هم خدا قرار داده، یعنی واقعاً یکی از نعمت‌های الهی این است که وقتی‌که انسان می‌رود نظام عالم بر این است که ارتباط قطع نمی‌شود و افرادی که در اینجا هستند آنها این ارتباط را با این اعمال خودشان و با این رفتار خودشان استمرار می‌بخشند و فیوضات را می‌رسانند؛ مرده‌ای که از دنیا می‌رود می‌گوید: شب جمعه برایش سوره یس بخوان، حرم ائمه می‌روی دو رکعت هم برای او نماز بخوان، فرض کنید که ... همین‌طور ادامه بده، این ارتباط را ادامه بده، این حلقه را ادامه بده، توجّه می‌کنید! این مربوط به این است.

همین چیزهایی که درست کردند و اینها خلاصه دیگر ما نمی‌دانیم مسئله چیست. باید از امام‌علیه‌السّلام برسد، دستور باید از امام باشد، باید از معصوم باشد، اگر زیارت هست باید از معصوم باشد، بنده شاید کسی را در اعتقاد خودم ولّی خدایی را، عارفی را، عالمی را مثل مرحوم‌والد رضوان‌اللَه‌علیه تا الان ندیده‌ام و نشنیده‌ام، این از بنده. در کتب، در تراجم، در مسائل دیگر، بزرگان و امثال ذلک، خُب ما مطالب آنها را هم دیده‌ایم، حالات آنها را هم مطالعه کردیم، خیلی از آنها را خودمان به چشم خود دیدیم، رفتار و خصوصیات آنها، آن حقیقت و سرّ و خصوصیتی را که من در ایشان مشاهده می‌کردم آن یک مطلب دیگری بود، ولی در عین حال دارم این را می‌گویم: تا الان اتّفاق نیفتاده که قصد زیارت امام رضا علیه السلام را کرده باشم و در کنارش رفتن بر سر مزار مرحوم آقا رضوان‌اللَه‌علیه، فقط امام رضا و بس، بله، خیلی از اوقات اتّفاق می‌افتد که من وقتی‌که مشرف می‌شوم در کنارش می‌روم بر سر مزار ایشان فاتحه هم می‌خوانم، عادتم است یعنی اینطور خوش هستم دیگر از اوّل همین‌طور بودم بعد می‌روم یک ساعتی در کنار، گوشه صحنی می‌نشینم و الان هم همین‌طور هست، خیلی از اوقات هم نه، می‌بینم حال ندارم می‌روم زیارت و برمی‌گردم منزل. از همانجا یک فاتحه می‌خوانم، اینها إن‌شاءاللَه از ما قبول می‌کنند دیگر.