جایگاه خداوند در عالم وجود و موقعیت انسان در مقابل او

خب او می‌بیند که دوربین دارد می‌بیند، وقتی‌که می‌بیند، چه پشت میزش بنشیند این را تماشا کند یا در کنارش باشد، هر دو یکی است. تا یک خلاف بکند یک‌دفعه می‌بیند، زنگ به صدا درآمد که حواست باشد من در دفتر دارم می‌بینم برای چه به فلان کمد دست زدی، گفته بودم دست نزن! برای چه آن را از جایش حرکت دادی، من دارم در دفترم نگاهت می‌کنم، در مانیتور دارم تو را می‌بینم. پس‌ همیشه دارد در کنار خودش کارفرما را می‌بیند، مولا را دارد می‌بیند، مولای خودش را و رئیس خودش را دارد می‌بیند که او را تحت نظر دارد، تحت تکفل دارد.

در این عبارت بعد، امام سجاد علیه‌السلام همین مطلب را می‌فرمایند: فلو اطلع الیوم علی ذنبی غیرُک ما فعلتُه، اگر بر گناهم کسی غیر از تو اطلاع پیدا می‌کرد، آن گناه را انجام نمی‌دادم، خطا از من سر نمی‌زد. یعنی اگر یک دوربین بالای سر من بود، من این کار را نمی‌کردم، این معنایش این است. دیگر یک عدد دروبین، یک عدد از این وسایل اگر بالای سر من بود، انجام نمی‌دادم.

خب این معنا، خیلی معنای لطیفی است که ایشان فرمودند که عبادت یعنی عبودیت، اعبد اللَه یعنی عبد خدا باش و در مقام عبودیت به این نحوه باش که او در کنارت است و اگر تو نسبت به او یک هم‌چنین احساسی نداری، حداقل او تو را می‌بیند، حالا تو نمی‌بینی، او می‌بیند و این دیگر حداقل است. این یک مطلب!

و اما مطلب دیگر این است که ما در عین این‌که یک همچنین مسأله‌ای را در ارتباط با خدا باید ببینیم، باید در هنگام نماز، در هنگام قرآن خواندنمان، در هنگام روزه گرفتنمان، در هنگام انفاقی که داریم می‌کنیم، هم‌چنین مطلبی را احساس کنیم. وقتی شما انفاق می‌کنی، یک وقت از جیبت انفاق می‌کنی و خب یک چیزی به یک فقیر دادی و مستحق هم بود و خوشحال هم می‌شوی. اشکال ندارد خیلی خوب است! انسان به خصوص خیلی خوشحال می‌شود و در مورد خودش هم داده شده است.