میزان ارزش عمل

مثل اینکه آقا فرض کنید که بنده بروم و وارد داروخانه بشوم، یک بچه ده ساله‌ای آنجاست. بگویم یکی از این دواها را بده من بخورم دلم درد می‌کند، بچه ده ساله که دوا نمی‌فهمد چیست، به جای این دوای معده دوای قلب می‌دهد تا این قرص را می‌خورم رو به قبله دراز می‌کشم. خب به این بچه ده ساله هم می‌گویند آقا دوا بده یا به که می‌گویند؟ به آن دکتر داروساز که پشت آن میز هست به آن می‌گویند که آقا الان معده من ناراحتی دارد یک دارویی بده. او هم بلند می‌شود به فرض یک داروی معده که متناسب با وضعیت و حال من هست برمی‌دارد و آن دارو را می‌دهد و من می‌خورم و خوب هم می‌شوم. ایشان این حرف را به که زده است؟ به من و شما زده است؟ صد سال نمی‌آید به من و شما بگوید آقا اگر این لیوان لیوان فرض کنید نجس یا متنجس است را بدهی من می‌خورم. هیچ وقت به من که نمی‌گوید یا به شما که نمی‌گوید. مخاطب این حرفش که بوده است؟ مخاطب این حرف استادی‌ بوده که به اعتقاد خود ایشان اگر ایراد وارد است در آن قسمت وارد است، که در آنجا هم وارد نیست که به اعتقاد خود ایشان بر همه ضمائر، بر همه مطالب، بر همه خفیات و بر همه مسائل مثل روز روشن آگاه و مطلع و بر همه چیز وارد است. به این آدم گفته اگر این را بگویی من می‌خورم! خب آن چیز مهمی نبوده و یک چیز عادی است. خب بله! اگر بگوید آقا این نان را اگر شما بگویید می‌خورم، خب مگر هنر کردی، نگفته هم می‌خوریم! آقا این آب را اگر شما بگویید بخور من می‌خورم، این هنر نیست! خب آب اشکال ندارد خوردن آب که مباح است، آقا این خورش را اگر شما بگویید می‌خورم، خب خیلی ممنون نگفته هم ما می‌خوریم همه‌اش هم می‌خوریم این چیزی نیست.