دیدگاه اولیای الهی نسبت به بدن و جنبۀ مادی انسان

وقتی چهار نفر جمعیت بیایند [می‌گوید:] بفرمایید خوش آمدید مشرف فرمودید، خیلی مرحمت فرمودید بفرمایید شما بالا بفرمایید، آقا اینجا جای شما نیست بفرمایید بالا! لبهایش می‌رود تا اینجا، خنده‌هایش بیخ گوشش و [می‌گوید:] خیلی امشب مجلس خوبی بود! الحمدلله امشب مورد توجّه و عنایت ائمه [بودیم‌] ائمه را می‌کشیم وسط و از آنها هم مایه می‌گذاریم ما در مایه گذاشتن از ائمه بد نیستیم! مظلوم‌تر از ائمه نداریم! هر کسی هر کاری می‌کند یا امام زمان علیه السّلام را می‌کشد وسط یا امام رضا علیه‌السّلام را می‌کشد یا پیغمبر و اینها را می‌کشد وسط امشب مجلس‌مان مورد توجّه بود! چرا؟ چون چهار تا اضافه شدند!

حالا طرف خواسته برود خانه‌اش گفته حالا برویم به در و دیوار نگاه کنیم یا به قیافه شش‌درچهار زنمان نگاه کنیم و بالعکس که مورد اعتراض قرار نگیرد! حالا بلند می‌شویم روضه یک چای هم می‌خوریم دیگر، حالا شاید یک کیک و شیرینی هم دادند و خیال می‌کند طرف برای امام حسین آمده، یا آن می‌گوید حالا می‌رویم شاید فلانی را در این روضه ببینیم فلان کاری که از او می‌کنیم یک چیزی بماسد برایمان کارمان را جور کند، آره او شب‌ها در این روضه می‌آید بلند شویم برویم. امام حسینِ کجا؟! پیغمبرِ کجا؟! روضه چه، این حرف‌ها همه آن بیخود است همه آن بیخود است. صاحب عزا هم خوشحال که بله، امشب این شرکت‌کنندگان زیاد است! همه‌اش همین.

یک وقت می‌دیدم یک بنده خدایی سخنرانی می‌کند، رفته بوده یک‌جا یک عده‌ای بودند و این خیلی مبتهج بود از اینکه مثلًا در این سخنرانی فلان قدر شرکت کردند، یعنی با یک ابتهاجی می‌گفت و با یک [شعفی‌] می‌گفت و آن‌چنان مست ابتهاج شرکت‌کنندگان بود که جوگیر شده بود اصلًا بنده خدا! بعد از مدت کمی، خیلی از همان افرادی که آمدند و از او استقبال کردند همان‌ها به او پشت کردند، همان‌هایی که جوگیرش کرده بودند. این دنیاست!