حرکت سریع به سمت پروردگار با سلوک نفسی و درونی

اینهایی که می‌گویند آقا شما اشتباه کردید! خب حالا اشتباه کردم که کردم، خب چه کار کنم؟ این خطا را بنده کردم، حالا می‌فرمایید چه کار کنم؟ می‌گویند خب حالا این خطا را کردی به حرفهای شما بعدا اعتماد نیست، خب اعتماد نکن، چه کسی گفته اعتماد کنی؟ اصلا چه کسی گفته حرفهای من را گوش کنی؟ چرا اصلا بی‌خود وقت خودت را می‌گذاری بیایی حرفهای من را گوش بدهی؟ 

نه نسبت به خطای گذشته نفس ما در گرو و در زنجیر و در تعلق و ربط آن می‌ماند و نمی‌گذارد حرکت کنیم چون راحت است. خدایا تو ما را بشر خلق کردی بشر هم خطا می‌کند بشر هم اشتباه می‌کند بنده هم در این مورد اشتباه کردم، خدا هم می‌گوید بله من کاری با تو ندارم، توبه کن من کاری ندارم، خودم می‌دانم خطا کردی، خودم این‌طوری خلقت کردم، خب خیلی خب، وقتی خدا می‌گوید ما خودمان تو را این‌طور خلق کردیم که اشتباه بکنی، خدا می‌گوید فقط جلوی من نایست، مقابله نکن، استکبار نکن، انکار نکن، بقیه‌اش مسئله نیست، بقیه‌اش مهم نیست، فقط جلوی من نایست، نگو تو یکی من یکی، و همینطور نسبت به آینده هم ذهن ما هیچ تعلقی ندارد و گره و چیزی ندارد. 

یکی از دوستان بود بسیار طبیب ماهر و شاید بی‌نظیر، برای من می‌گفت که وقتی که من عمل می‌کنم (البته آن موقع‌ها، چون بعدا اینطور نبود، بعدا که یک خرده با ما رفیق شد...، چون کار ما که خب تخریب است! اصلاح که نمی‌کنیم! فقط کار ما خراب کردن) می‌گفت وقتی که من می‌دیدم این فیلم عمل من را در تلویزیون نشان می‌دهند و همه می‌بینند یک حالت نگرانی و برای من دلهره پیدا می‌شد که مثلا نکند من در حین عمل در فلان نقطه می‌بایستی که بهتر از این این کار را انجام بدهم، چون خیلی عمل... (حالا اسم نمی‌برم، لابد رفقا می‌دانند) و این را من همین‌طور با دلهره نگاه می‌کردم تا این فیلم تمام شد، وقتی می‌دیدم می‌گفتم خب الهی شکر! الحمدلله! اینطور نبوده، چون می‌دانم حالا میلیون‌ها نفر دارند می‌بینند.