حرکت سریع به سمت پروردگار با سلوک نفسی و درونی

خب این برای چیست؟ این برای این است که شخص در نفس خودش، در شخصیت خودش در فضای خودش خب یک مسئله‌ای دارد، یک خصوصیتی دارد، خب آن چهره خودش، آن شهرت و معروفیتی که از او در همه جا هست برای او یک فضایی به وجود آورده که نفس او درگیر می‌شود با آن فضا، همیشه گیر است که نکند فلان جا اشتباه کردم، الان فرض کنید که ده میلیون نفر دارند نگاه می‌کنند دارند عمل من را تماشا می‌کنند. ولی یک مدت که گذشت می‌گفت نه دیگر حالا خوب شدم حالا با تو این‌طور خراب شد، می‌گفت اگر هم اشتباه می‌کردم هر هر خودم می‌خندیدم. از آن گیر این چه شد؟ گسسته شد، باز شد، دیگر خب اشتباه می‌کنم، خب من هم یک بنده خدا، حالا بهترین پزشک دنیا هستم و واقعا هم هستم، خب حالا آمد و یک خطایی کردیم، بابا آسمان که به زمین نیامده، طوری نشده، چرا من باید گیر باشم؟ اگر من معصوم باشم و این عصمت را هم از خودم بدانم نه از خدا، اگر عصمت را از خودم دیدم آنجا باید ناراحت باشم، نگرانی و دغدغه و اضطراب داشته باشم که با وجود این عصمتی که دارم این خطا توجیه پیدا نمی‌کند. اما نه من معصوم هستم، نه این که فرض بکنید که یک همچنین قدرت و اراده‌ای داریم که همه چیزمان را ... حالا بر فرض بگویند که فلان جا فلان دکتر اشتباه کرد! خب بگویند، این چه ایرادی دارد؟ 

همینطور نسبت به همه ما، همه ما در هر شرایط در هر موقعیت که هستیم اگر خود را از این تعلق دربیاوریم، چقدر آزاد می‌شویم؟ چقدر راحت می‌شویم؟ در عین اینکه مراقبه باید بکنیم، دقت باید بکنیم، نسبت به مسائل...، مرحوم آقا رضوان اللَه علیه خب این ولی الهی دیگر، خب دیگر بالاتر از این شما چه کسی را می‌خواهید؟ ایشان وقتی کتاب می‌نوشتند می‌گفتند که بخوان اشکالاتش را فردا اطلاع بده، من این کتاب را ‌می‌خواندم چند جایش را اشکال می‌گرفتم ایشان تصحیح می‌کردند، خب حالا مگر کتاب آیه قران است که نباید یک کلمه‌اش این‌طرف و آن‌طرف بشود؟ البته در همان مباحثی که مطرح هست¹ بنده راجع به این مسئله توضیح داده‌ام که چطور اولیای الهی این مسائل از آنها سرمی‌زند و صدور پیدا می‌کند.