چشم‌پوشی خداوند و اولیائش از خطاهای انسان

امیرالمؤمنین می‌فرمایند دأب پیغمبر بر این بود که هر کسی هر آیه‌ای می‌خواند حضرت آیه بعدش را هم خودشان می‌خواندند. آیه بعدش آیه‌ای است که قٰالَ لاٰ تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ اَلْيَوْمَ يَغْفِرُ اَللّٰهُ لَكُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ اَلرّٰاحِمِينَ ﴿یوسف‌، ٩٢﴾ خداوند این گناه شما را بخشیده و هیچ باکی بر شما نیست. پیغمبر همین که این آیه را می‌خوانند این در حکم عفو پیغمبر قرار می‌گیرد. خب این آیه اول را خواند و پیغمبر هم آیه بعد را خواند و دیگر خب تمام شد، آن حکم قبلی با خواندن این آیه باطل شد.

خب ما در اسلام واقعاً این را داریم که اینگونه مقام رأفت و مقام رحمت در اسلام غلبه دارد بر مقام حکومت و بر مقام غضب و بر مقام قهر و بر مقام انتقام، گر چه آن انتقام، انتقام حقیقی است و انتقام بر حق است. خب حمزه را کشته، عموی پیغمبر را کشته، آن هم با آن وضع و با آن کیفیت، ولی در اینجا شما می‌بینید که پیغمبر رحمةللعالمین است و آن رحمت می‌آید و بر آن جنبه انتقام و قصاص غلبه می‌کند.

من می‌خواستم در ادامه همین راجع به بعض مسائلی که ممکن است از نظر فنّی و فقهی هم باشد آنها را هم در اینجا بررسی بکنیم که دیگر وقت گذشت و إنشاءاللَه اگر خداوند توفیق دهد برای فرصتی دیگر. خداوند ما را در این ماه موفق کند که از این حقائق و از این معارف، فهم ما و ادراک ما و عمل ما نسبت به اینها که اینها راه بزرگان است و مسیر آنها است و سایر طرق همه آنها بر باطل است و راه به جایی نمی‌برد یا حداقل موجب توقف انسان خواهد شد [بهره ببریم.]

حالا فوقش اگر فرض کنید که به مسائل خلاف و انحرافات و اینها [انسان را نکشاند] حداقل موجب توقف و عدم رشد و حرکت انسان خواهد شد این را خداوند إن شاءاللَه توفیق همه ما بگرداند.