مراتب ستاریت خداوند متعال و مقام «خیر الساترین»

و رحمت خدا بالاتر از این است و خدا هم می‌خواهد که مؤمن و بنده او همیشه آن جنبهی رحمانیّت و رحمت و رحیمیّت او را بیشتر در ذهن و در نفس بیاورد و در روایات هم خب داریم که أنا عِندَ ظنِّ عَبدی المؤمن بی¹، مومن و بنده من آن گمانی که به من دارد من همان هستم هر گمانی که هر کس دارد، یک موقع کسی گمان دارد که خدا خدایی است که غضبناک و قهار و عقوبت کننده و بی‌گذشت است خدا می‌گوید خب وقتی با ما این‌طور هستی ما هم با شما همین‌طور هستیم دیگر خودت ما را این‌طور قبول داری.

یکی هم گمانش بر این است که نه خدا می‌بخشد و عفو می‌کند و می‌گذرد خدا هم می‌گوید من همان هستم، یعنی آنچه که در نفس انسان است خدا هم در همان جایگاه قرار دارد و این بسیار لطیف است، مسئله خیلی مسئله لطیفی است، لذا می‌فرمودند انسان نباید در گناه بایستد و توقف کند و به طور کلّی نفس یادآوری گناه خودش مکدّر است. من این عمل را انجام دادم، این حرف را زدم و دوباره بیاد بیاورد این خودش باعث کدورت می‌شود و انسان باید از این مسائل بگذرد و توبه کند بسوی خدا که خدایا دیگر من نمی‌کنم و برنمی‌گردم و دیگر بر روی آن کار و فعلی که انجام داده است نایستد.

منظور از این گناه خب گناهان عادی است، گناهانی است که بین انسان و بین خدا است و انسان باید نسبت به آنها این مطالب را در نظر داشته باشد.

یک قسم گناهی است که آن گناه عبارت است از استکبار و ایستادگی و در مقابل حق ایستادن و در مقابل مسیر قرار گرفتن، آنها خطرناک است. آنها را خدا باید به داد آدم برسد که آدم بخواهد بیاید در مقابل راه خودش را قرار بدهد، در مقابل مطالب استادش بخواهد قرار بدهد. مثلاً آن ولیّ خدایی که این بخواهد نسبت به او عرض اندام کند و بخواهد در قبال مسائل او خودی نشان بدهد و حالا لازم نیست که آن استاد و ولیّ خدا حتماً به حسب ظاهر زنده باشد، فرق نمی‌کند اگر به حسب ظاهر فوت هم کرده باشد او زنده است و حیات دارد و کار می‌کند، و آدم نباید تصور کند که خب بالاخره یک شخصی بود و یک خصوصیّتی داشت و در زمان حیاتش که آدم کاری نمی‌توانست بکند! و حالا که از دنیا رفته است هر غلطی که می‌خواهد انجام دهد!