مراتب عمل و حقیقت محو شدن گناهان

من الان دارم صحبت می‌کنم یا نه؟ آیا نیاز است که زبان من بگوید آقای طهرانی شما داری این حرفها را می‌زنی؟ خودم دارم می‌زنم دیگر، چه کسی می‌خواهد به من بگوید؟ دست من می‌خواهد بگوید؟ شما می‌خواهید به من بگویید؟ یعنی اگر شما به من نگویید من نمی‌دانم؟ من نمیتوانم بگویم چه فهمیدم و چه گفتم و چه حرفی زدم؟ الان خودم علم حضوری دارم، این علم متصل به نفس، علمی که با نفس من وحدت دارد، معیت دارد و این معیت معیت ذاتی است، یعنی جدا نمی‌شود. نیاز نیست من برگردم فکر کنم که من چه می‌گویم، خود همین حرفی که می‌زنم، خود همین کلامی که از من صادر می‌شود این کلام را در وجود خود می‌بینم، اگر نمی‌دیدم که نمی‌گفتم، دارم می‌بینم دیگر، خب این نیاز به شهادت دارد؟ یکی بیاید به من بگوید که آقا شما این حرفها را داری می‌زنی! می‌گویم قبل از تو خودم دارم می‌بینم چه دارم می‌گویم نمی‌خواهد تو بگویی. کسی دیگر نزدیکتر به من از خود من که نیست، در روز قیامت همین حالی که الان من دارم پشت این میکروفن همین وضعیت در روز قیامت شهادت است پس شهادت یعنی همین، یعنی حضور عینی نه علمی، حضور عینی عمل در اعضا و در جوارح است این حضور عینی، خدا در روز قیامت به این اعضا و جوارح می‌گوید این را محوش کنید، این خیلی عجیب است. اما همان‌طوری که هست حضرت می‌فرماید برای همه نیست برای شیعیان امیرالمومنین است حواسمان باشد!

دیگر خدا چه کار می‌کند؟ و یوحی الی بقاع الارض، اکتمی علیه ما کان یعمل علیک من الذنوب،¹ به بقعه‌ها و به مواقفی که این در آن مواقف گناه کرده، غیبت کرده، حالا یک اشتباهی کرده، یک چیزی از دهانش درآمده حالا یک خلافی کرده، خب این بقاع اینها همه ضبط می‌کنند، امروزه هم که می‌گویند که این اجسام همه قدرت گیرندگی دارند. تا یک جاهایی هم پیشرفت‌هایی در این زمینه کرده‌اند. خدا در روز قیامت به این زمین و مواقف می‌گوید... خب صورتش در آنجاست دیگر.