حقیقت فطرت، ضوابط و ملاکات آن

آن وقت این جا می‌آید صحن، تضارب آراء و مسائل نفسانی و تخیلات و تصورات و بافتنی‌ها، می‌نشینند و می‌بافند این طور بکنیم آن طور بکنیم نتیجه چه خواهد شد؟ نتیجه همین خواهد شد که احساس می‌شود. نتیجه همین خواهد شد که مطلب به بن بست می‌رسد. در عالم تکوین نمی‌توان بیش از موقعیت و ظرفیت، انسان حکمی‌را بر خود بپسندد و خود را متعهد نسبت به حکمی‌در این اجتماع و در مسائل اجتماعی کند، نمی‌تواند. انسان دارای محدودیت‌هایی است تا زمانی که با این محدودیت‌ها حرکت کرد موفق است وقتی که پا را از این محدودیت بیرون گذاشت شروع می‌شود، خلاف شروع می‌شود، ناموزونی شروع می‌شود فساد شروع می‌شود بیرون آمدن از محدوده نفسانی که خدا قرار داده شروع می‌شود دست زدن به مطالب مخرب شروع می‌شود چرا؟ چون بیرون آمده. خدا از او این را نخواسته و این برخلاف مسیر تکوین می‌خواهد عمل کند. در همه‌امور مطلب از این قبیل است در همه مسائل مسئله به این نحوه هست.

شکی نیست که در این نظام خلقت بعضی‌ها از نقطه نظر تفکر و تدبیر بر مردان ترجیح دارند خیلی هم اتفاق می‌افتد که بعضی از زنها از نقطه‌نظر فکر و تعقل و تدبیر و مصلحت اندیشی‌ها بر مردان ترجیح دارند اما حکمی‌را که خدای متعال بیان می‌کند این یک جنبه‌ی اغلبیت دارد در هر قانونی که خدای متعال این قانون را جعل می‌کند در آن قانون تبصره‌هایی هم وجود دارد اما در همان زمینه تا جایی که مطلب موجب فساد و از بین رفتن استعدادات در زندگی نشود زن باید اطاعت از مرد را داشته باشد ولو در همان جا. اگر در یک جایی بخواهد مطلب به فساد و تباهی برسد نه! آن جا باید تدبیری اندیشیده بشود برای این که جلوی تخریب گرفته بشود اما در غیر از این موقعیت، در همین مسائل عادی که خودمان داریم می‌بینیم در همین ظرفیت‌های عادی، چرا خدای متعال گفته باید زن مطیع باشد در این امور؟ البته در اموری که عرض شد مسائل حرام نباشد. چرا باید این طور باشد؟ به جهت این که آن جنبه شاکله و آن کیفیت خلقت در زن به نحوی است که اگر بخواهد او را به رشد برساند در غیر از این ظرفیت خراب می‌شود خراب می‌شود و خدای متعال در این جا صلاح او را خواسته که آمده و او را در تحت این حضانت و حفظ قرار داده، در تحت این حفظ قرار داده و می‌خواهد در این چارچوب او به رشد و تکاملش برسد.