زن و مقام خلیفةاللَهی

خب اینها حکایت از چه مسئله‌ای می‌کند؟ حکایت از این قضیه می‌کند که گرچه زن در وجود خود، خود را مستعد می‌بیند برای این که نسبت به بعضی از مسائل اقدام کند ولی این یک دیدن است نه یک واقعیت. دیدن و خیال کردن با واقعیت دو تا است. این طور تصور کردن با آن چه را که منطبق با واقعیت است دو تا است و خدا هم که نیامده بر اساس تصورات ما پایه ریزی کند خدا که نیامده بر اساس تصورات ما کار را انجام بدهد. ما می‌نشینیم برای خدا تصمیم می‌گیریم این کار باید بشود این کار نباید بشود! کی گفته باید بشود و نباید بشود؟ یک روز من به مرحوم آقا عرض کردم که فلان کس که می‌گوید فلان عمل باید بشود این روی چه حساب است؟ روی چه حساب است؟ ایشان فرمودند خب بله دیگر! در مقام امر و نهی به خدا هم امر می‌کند! این کار باید بشود حالا خدا هم باید همه ملائکه را بسیج کند که فلان توقعی که فلان شخص در ذهنش آمده تحقق خارجی پیدا کند! خدا بیکار است؟ خدا منتظر دستور بنده و امثال بنده است که یک مطلب پوچی در ذهن بنده برسد و بعد هم خدا ملائکه اش را بفرستد که بیایید انجام بدهید؟ نخیر! این حرفها نیست نه تنها آن نخواهد شد بلکه عکسش شد درست عکسش شد! خدا ننشسته که هر چه را که ما در ذهنمان آمد همان انجام بشود هر چه به نظر ما آمد همان قسم تحقق پیدا کند هر جوری ما خواستیم زندگی کنیم خدا همان جور ردیف کند هر قسم که‌خواستیم بخوابیم خدا همان طور درست کند هر قسم که خواستیم راه برویم خدا هم همان طور! نه این نیست.

عالم نظامی‌دارد و آن نظام نظامی‌است که او مقرر کرده است خود را ما با آن نظام تطبیق دادیم بردیم، ندادیم عقب ماندیم، کاروان می‌رود. او ملائکه‌خود را استخدام نکرده برای این که هر چه ما گفتیم ترتیب اثر بدهد ملائکه خدا کار دارند زندگی دارند. آنها بر اساس واقع و بر اساس عقل عمل می‌کنند ما بر اساس تخیل و بر اساس تصورات ذهنی.