أهمیت و تأثیر مسئلۀ عبور از ظاهر به باطن در مقدمه‌سازی ظهور امام زمان

منظور بنده ایناست که تشکیل مجالس فرح و سرور ملازم با این‌گونه اعمال نیست. انسان می‌تواند باوزانت و متانت بیاید شیرینی بگیرد خوشحالی کند مطالب بگوید از ا هل بیت بگوید سطح سواد و آموزش را بالا ببرد مسائل خوب را بگوید لازم نیست که حتما هر چرند و مزخرف و خلاصه بله دیگر! چه عرض کنم دیگر، به نحوی که خب انسان شرم دارد! مداحان بلند می‌شوند شعرهایی می‌خوانند که اصلا انسان شرم دارد! خب خجالت بکش! آن چیست که حالا بخواهد آدم وزانت خودش را به خاطر آن پایین بیاورد؟ اصلا چه محلی از اعراب داشته و دارد که انسان بخواهد آن متانت ....؟ الان اهل تسنن به ما می‌خندند! می‌گویند این شیعه کهدارد خودش را دنباله رو ائمه نشان می‌دهد خب اینها می‌آیند، آمدند فیلم برداشتند این حرکات راانجام می‌دهد؟ اینها غلط است.

عرض بنده دراین که بنده با این گونه مطالب مخالف هستم این است که انسان، سالک، شخصیتش هویتش مکتبش مرامش کارش تصرفاتش اعمالش گفتارش رفتارش فراتر از این است که در حد یک آدم مجنون، دیوانه و سفیه و افراد لات و لاابالی [خودش را پایین بیاورد.] خب حرف زشت زشت است چه حرف را درخیابان می‌خواهی بزنی یا در مجلس می‌خواهی بزنی هر دو زشت است هر دو غلط است حالا چون مجلس عمر است هر غلطی می‌خواهد بکند؟ نخیر! بنده مخالف هستم صددرصد با این گونهمطالب ولی با نفس انعقاد مجلس و صحبتهای مفرح، شوخی، اشکال ندارد، خب انسان شوخی بکند حالا حتما باید فرض کنید که شوخی منحصر در بعضی از فضاها باشد؟ شوخی بکند حرف خوب بزند حکایت نقل کند حدیث بخواند کلمات بزرگان را بیاید بگوید مطلب آموزنده بیاید بگوید پند بیاید بگوید مطالب عبرت آمیز بیاید بگوید عبرت آمیز بلندشود بیاید بگوید این برای ده سال حکومت دوازده سال حکومت ارزش داشت که بیاید دختر پیغمبر را تکه تکه کند؟ اینها را انسان باید بگوید که از این مجالس استفاده کند، نسبت به راهش، روشش، اموری که باید به کار بگیرد ولی خب دیگر الان فعلا در آن فضا و در آن موقعیت است. می‌شود همان مجالس را تشکیل داد منتهی با نحوه‌ای که به این کیفیت باشد.