ضرورت اجابت دعوت خدا و رسول خدا جهت إحیاء قلوب

در روح مجرد مگر نخواندید که مرحوم والد از قول مرحوم آقای حداد نقل می‌کردند که مرحوم قاضی رضوان اللَه علیهم اجمعین توصیه می‌کردند به افراد کهبرای نماز شب [که‌] بلند می‌شوند همین طوری نروند وضو بگیرند، اول بروند یک چیزی بخورند یک میوه‌ای بخورند یک آبی بخورند یک آب جوشی بخورند یک چیزی که آنها را از آن حال و هوای سابق بیرون بیاورد نشاط به آنها بدهد اگر در شب غذا خوردند و غذای آنها تحلیل رفته و موجب ضعف است، این خوردن، آنها را باز گرداند. عبادت به این نیست که هر چه گرسنه‌تر باشیم بهتراست! هر چه که دمق‌تر باشیم بهتر است! هر چه با مرض و ناراحتی و سردرد و دل درد و اینها باشیم عبادت نزدیکتر است! این طور نیست. این مسئله این طور نیست.

باید شخصی که به یک ذکری می‌خواهد بپردازد بفهمد چه می‌گوید و چه معانی را قصد می‌کند و تا کجا نفس او کشش دارد برای این که به عمق آن مسئله برسد؟ این با درد که مهیا نمی‌شود این با رنجوری که مهیا نمی‌شود این با کسالت که آدم هی چرت بزند که مهیا نمی‌شود. این جا است که می‌گویند باید بلند شد و آبی به دست و صورت زد و چیزی خورد. این بدن به حال نشاط دربیاید تا این که انسان بتواند به کارهایش بپردازد.

خب ما دستور ورزش و صحت وسلامتی و اینها را در اسلام و دین داریم، پیاده روی، خیر ما تداویتم به المشی‌¹ بهترین چیزی که می‌شود با او انسان خود را مداوا کند پیاده روی است. نسبت به پیاده روی از امام صادق پیغمبر و اینها، همه آمده، خودشان هم می‌رفتند پیاده روی می‌کردند و امروزه هم یکی از طرق بسیار مؤثر بر ای دفع سموم و به حرکت درآوردن متابولیسم و پرداختن به صحت و سلامتی همین [پیاده‌روی است.] خب قبلا هم گفتند دیگر. حالا با یک کیفیت خاص و اینها و دلنگ و دولونگ و اینها چیزهایی است که اضافه شده است. امّاخود اصل مسئله، اصل این قضیه پیاده روی خودش یک مبنایی است.