ملاک تشخیص سلوك حقیقی از مجازی

مسیر اولیای خدا و مسیر اهل معرفت، بیرون آوردن انسان از اعتبارات است، از مجازها است. از این امور دست و پاگیر است؛ اموری که فکر و ذهن انسان را مشوّش می‌کند و انسان را به اضطراب‌ می‌اندازد و انسان دائماً در حال تشویش می‌گذراند. شما نگاه کنید به مردم، اوضاع وضعیت، چه می‌خواهد بشود؟ اما آن کسی که دل خود را به جای دیگر سپرده، دل خود را به خدا سپرده، آن وقت شب و روزش را می‌گذراند، هرچه بخواهد بشود، می‌شود. من (خنده کوتاه) راحت خوابم را می‌کنم، آنچه که بخواهد بشود می‌شود. کار هم که به دست من نیست که بخواهم کم و زیاد بکنم. نه، کار به دست از ما بهتران است و ما هم که خود را به خدا سپرده‌ایم. این مسیر مسیری است که به انسان فهم و شعور می‌دهد و به انسان در همه ابعاد زندگی ادراک می‌دهد و انسان را بیرون می‌آورد.

آنچه که بنده مخصوصاً نسبت به مخدّرات درصددش بودم، توجه به این نکته بود که اذهان را از توجه به ظاهر و توجه به مطالب چشمگیر خارج کنم. مخدّرات تبعاً با چنین مطالبی بیشتر برخورد می‌کنند. اعتبارات، مجازها، مسائلی که به اسم دین به عنوان یک واقعیت مطرح می‌شوند، قضایایی که به این عنوان ممکن است مطرح بشود و انسان آنها را واقعیت بپندارد، این‌ها چیزهایی است که انسان باید به آنها توجه کند. البته همان‌طور که یکی دو شب پیش عرض کردم، راه مرحوم آقا با دوستانشان به دو طریق بود؛ طریق اول مسائل مهم و مسائل اساسی که عدم توجه به آنها برای ارتباط، در حکم خط قرمز بود و بسیاری از افراد از این خط قرمز عبور کردند و موجب قطع رابطه با ایشان شدند؛ و این در وهله اول. و اما در وهله دوم مطالبی بود که از این مطالب خود شخص استفاده می‌کرد؛ یعنی هرچه بیشتر این‌ها را به کار می‌بست، خودش از این‌ها بیشتر بهره می‌برد و بیشتر استفاده می‌کرد و تبعاً زمینه برای رشد را خودش فراهم می‌کرد. خدا هم که کمک می‌کند و انسان را از این مسائل و از این مطالب عبور می‌دهد.