وظیفۀ افراد در زمان غیبت امام زمان علیه السّلام

اهمیت پیاده کردن اهداف ظهور در وجود خود

لذا ما در این دنیا باید در صدد این باشیم: آن اهدافی که در زمان ظهور حضرت بقیّةالله ارواحنا فداه برای عامۀ مردم حضرت می‌آورد، ما آنها را در زمان غیبت انجام بدهیم! این مهم است. آنچه را که امام علیه السّلام با ظهور خود و با حضور خود به‌عنوان تکلیف و به‌عنوان نردبان برای فعلیتِ کمالات برای انسان می‌آورد، آنها را [به‌دست بیاوریم و] ما منتظر ظهور حضرت نشویم. کلمات آن حضرت هست، بیانات آن حضرت هست، نامه‌هایی که آن حضرت داده‌اند هست، سؤال و جواب‌ها هست، از سایر ائمه هست، ما چیزی کم نداریم که منتظر ظهور امام بشویم و خلاصه بخواهیم با ظهور امام رفع نقایص خودمان را بکنیم! مگر این‌همه از بزرگانی که در زمان غیبت به مقام ولایت و طهارت و اینها رسیدند، مگر اینها منتظر ظهور شدند؟!

یک بار من در تمام مدت عمر مرحوم آقا ـ رضوان الله علیه ـ نشنیدم که ایشان در صحبت‌هایشان، در جلساتشان، تشویق کنند دوستانشان را [و] رفقایشان را با این مسائل: «حضرت کِی ظهور می‌کند و در چه تاریخی خواهد آمد و فلان!» نه، نشنیدم.

تمام توجه ایشان و تمام توجیه ایشان، دوستان خودشان را در این راستا متوجه عمل به تکلیف، متوجه عمل به تکلیف بوده. اگر این کار را انجام دادید با آن حضرت معیّت دارید.

پاسخ علامه طهرانی در کیفیت ارتباطشان با حضرت ولیّ‌عصر علیه السّلام

یک روز یکی از دوستان از مرحوم آقا سؤال کرده بود و گفته بود که: «آقا، ارتباط شما با امام زمان علیه السّلام چه‌جوری است؟» البته ایشان خب، جوابی که به او دادند عرض می‌کنم، اما باز مطلب بالاتر از این است. ایشان فرمودند:

مثل‌اینکه الآن من اینجا نشسته‌ام (ایشان طبقۀ بالا بودند، فرض کنید که طبقۀ بالای اینجا) من اینجا نشسته‌ام، امام علیه السّلام اینجا نشسته باشند! من [که] اینجا نشسته‌ام، چطور بر افرادی که در طبقۀ پایین و در منزل و اینها بازی می‌کنند، صحبت می‌کنند، حرکت می‌کنند، احاطه و اشراف دارم و مواظبم کسی صدایش بلند نشود، کسی تخطی نکند، کسی مثلاً شیطونی نکند و امثال‌ذلک، امام علیه السّلام هم با من مثل همین است! انگار طبقۀ بالا نشسته‌اند و من طبقۀ پایین، و از آنجا دارد [مرا اداره می‌کند]!