وظیفۀ افراد در زمان غیبت امام زمان علیه السّلام

البته این جوابی که باز ایشان داده‌اند مطابق با فهم اوست، [ولی] مسئله خیلی از اینها بالاتر است، خیلی بالاتر و دقیق‌تر است! و این مسئله است.

خب، گفته‌اند: «ره چنان رو که رهروان رفتند!»¹ اینها را که ما دیدیم که هِی وعدۀ به ظهور و اینها دادند همین‌طور، از دنیا رفتند و به وعده‌های خودشان هم نرسیدند! اینکه با چشممان دیدیم. [اما] این‌طرف که در مطالب دیگر و مسائل دیگر حرکت کردند، نتایج اینها را هم دیدیم. حالا گروهی این، گروهی آن پسندند!² این دیگر، این گوی و این میدان. گفت: «گر گدا کاهل بود، تقصیر صاحب‌خانه نیست!»³

عدم تفاوت غیبت و ظهور امام علیه السّلام

امام علیه السّلام موت و حیات ندارد، کوچک و بزرگی ندارد، غیبت و ظهور ندارد. همین‌که شما در اینجا جمع شده‌اید در این روز، روز چهاردهم و شب نیمۀ شعبان و آمده‌اید در اینجا و خواسته‌اید حالا دیگر از باب قحط‌الرّجالی و دیگر چه عرض کنم دیگر، از باب تأسف و تأثر و بدشانسی اسمش را بگذاریم، حالا دیگر یک وقتی، دقایقی از عمرتان را ـ عرض می‌شود که ـ در صحبت با ما بگذرانید؛ همین قضیه و این نیت شما که شما را به اینجا آورده، کی آورده؟ چرا شما جای دیگر نرفتید؟ چرا مانند بقیۀ افراد به مسائل دیگر نپرداختید؟ این چیست قضیه؟ این امام علیه السّلام است. درست شد؟!

اهمیت حاضر دیدن امام زمان در کنار خود

این، احاطۀ مقام ولایت به این می‌گویند. به این می‌گویند که بیاید و توفیق بدهد و راه بیندازد و حرکت بدهد و ـ عرض کنم حضورتان که ـ انسان را ببرد. و بدانید که در تمام لحظات و در تمام دقایق و در تمام خطورات، اول او را حاضر ببینید و اول او را ناظر ببینید و بعد آن حرفی را که می‌خواهید بزنید، آن قدمی را که می‌خواهید بردارید، آن عملی را که می‌خواهید انجام بدهید. اول وجود حضرت را در کنار خودتان حاضر ببینید، مثل‌اینکه من الآن دارم صحبت می‌کنم! می‌دانید چه می‌خواهم بگویم؟!