وظیفۀ افراد در زمان غیبت امام زمان علیه السّلام

یک روز ـ عرض کنم که ـ مرحوم آقا این سؤال را از من کردند... . بله، یا خودم به ایشان عرض کرده بودم، حالا نمی‌دانم راجع به چه مسئله ای بود. من داشتم با ایشان صحبت می‌کردم، عرض کردم گفتم:

آقا، من وقتی که دارم با یک شخص صحبت می‌کنم، اگر امام علیه السّلام هم اینجا در کنارم باشد همین‌طوری حرف می‌زنم، همین‌طوری! یعنی می‌خواهم این‌طور باشم.

یعنی این حالت حضور امام علیه السّلام را هر کدام از ما در هر عملی که می‌خواهیم انجام بدهیم، باید در کنار خود مشاهده کنیم. آن‌وقت شما ببینید اگر واقعاً افراد بخواهند به این مطلب عمل کنند، چه وضعی پیش می‌آید، چه اوضاعی پیش می‌آید! دیگر کسی می‌تواند به کسی دروغ بگوید؟! دیگر کسی می‌تواند به کسی تهمت بزند؟! دیگر کسی می‌تواند به کسی نیت بد کند؟! تمام اینها چیست؟ همۀ اینها از بین می‌رود. یک چند روزی امتحان کنیم، یک مدتی امتحان کنیم، اگر بدی دیدیم کنار می‌گذاریم، کاری ندارد! اگر نتیجه‌اش برایمان روشن و ملموس بود، دیگر در آن‌صورت انسان عاقل و انسان منطقی هیچ‌وقت عمل راجح را نمی‌آید ترک بکند.

بیان برخی از اعمال شب نیمۀ شعبان و تأکید بر احیاء آن

صحبت ما طولانی شد و وقت نماز مغرب شد و ما هم چون عازم هستیم، لذا دیگر از خدمت دوستان و سروران باید تودیع کنم. امشب شب نیمۀ شعبان است، امروز هم عرض کردم در [خدمت] دوستان که بودیم:¹ امشب شب احیا است و تمام اولیا و تمام بزرگان نسبت به احیای امشب خیلی تأکید داشتند، و خود مرحوم آقا هم شب‌های نیمۀ شعبان را با همین دوستانشان احیا می‌گرفتند؛ البته در همان زمانی که در طهران بودند، ولی بعد که به مشهد مشرّف شدند دیگر دستور می‌دادند که: «هر کسی در منزل خودش باشد.» و یادم است که خودشان هم دعای کمیل می‌خواندند در همین شب با همان دوستان به‌اصطلاح خصوصی‌شان. و دعای جوشن هم وارد است،² دعای کمیل هم وارد است،³ دعای فرج برای ظهور آن حضرت هم ـ عرض می‌شود که ـ وارد است.