فلسفه عید غدیر و اهمیت احیاء نام امیرالمومنین در آن

خب ببینید این عبارت با توجه به مبانی كه ما در دست داریم اصلا نشان می‌دهد كه این عبارت عبارت امام است؛ این عبارت را امام باید بفرماید. ولی مع الأسف نسبت به این مطالب هیچ‌گونه توجهی نمی‌شود و بلكه دسائسی وجود دارد بر این كه كم كم این مطالب خلاف، در بین مسلمین توسعه پیدا كند و مردم از آن مسائل اصیل خودشان دور بشوند و بر عهده شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام است كه نام آن حضرت را زنده كنند و ولایت را زنده كنند.

من یك وقتی یك مطلبی به نظرم رسیده بود این را در حضور مرحوم آقا رضوان اللَه علیه در ایام عاشورا كه من در مشهد یك وقتی صحبت می‌كردم، تاریخ عاشورا و روایاتی كه از امام حسین علیه السلام آمده راجع به آنها صحبت می‌كردیم، این به نظرم رسید: امام حسین اولاد متعددی دارند ولی اسم همه آنها علی است، یكی از آنها علی اكبر است، یكی از آنها علی بن الحسین امام سجاد علیه السلام است، یكی از آنها علی اصغر است. بعضی‌ها می‌گفتند كه خب حضرت چون به اسم علی خیلی علاقه داشت اسم همه فرزندانش را علی گذاشته و این [را] هم اشتباه نكنید؛ حضرت علی اكبر از حضرت امام سجاد علیه السلام بزرگتر بوده؛ به امام سجاد علیه السلام علی الاوسط هم می‌گفتند و بر خلاف آن چه كه بعضی از همین اهل منابر و اهل ذكر، حضرت علی اكبر را یك جوان هجده ساله می‌دانند این طور نبوده بلكه سن آن حضرت قطعا حدود سی و بلكه بالاتر بوده و حضرت فرزند و اولاد داشتند و من در یك تاریخی خوانده بودم كه اولاد ایشان هنوز در بعضی از بلاد هند وجود دارند كه حالا به چه مناسبتی رفته بودند ... در آنجا و هستند اولاد آن حضرت.

قطعا آن چه كه از تاریخ به دست می‌آید اینست كه حضرت علی اكبر از امام زین العابدین بزرگتر بودند در حالی كه خب حضرت سجاد در كربلا حضور داشتند و فرزند حضرت سجاد امام محمد باقر علیه السلام در كربلا پنج ساله بود تقریبا سنش در این حدود بوده. خب بله امام حسین علیه السلام نسبت به نام علی خیلی علاقه داشت ولی مسئله فقط این نبود، حضرت می‌خواست اسم علی را در یك همچنین جوّی و در یك همچنین مسأله‌ای در میان مردم گسترش بدهد. حكومت معاویه به هر نحوی می‌خواست از این اسم جلوگیری كند؛ از انتشار این اسم جلوگیری كند، از این كه كسی اسم علی بگذارد جلوگیری كند. به انحاء وسایل افرادی كه منتسب به امیرالمؤمنین و منتسب به اهل بیت بودند می‌خواستند اصلا اسم و اثری از آنها نباشد، چون وقتی كه اسم نیست طبعا آن مسمی هم به دست فراموشی سپرده می‌شود. دیدید برای این كه بخواهند یك قضیه را هی در میان مردم زنده كنند، هی هر سال فرض كنید كه تجدید می‌شود و هی به مناسبت‌های مختلفی اسمی آورده می‌شود؛ یك شخصی را، یك فردی را، یك جریانی را. اگر دو روز یك اسمی را نیاورند طبعا آن از بین می‌رود ولی هی به بهانه‌های مختلف یك نامی می‌آورند، هی به بهانه‌های مختلف یك مسئله‌ای را مطرح می‌كنند كه این اسم بماند، حتی به هر نحوی شده هی بماند.