سرّ خلقت انسان

ثُمَّ رَدَدْناهُ أَسْفَلَ سافِلِينَ‌ این انسان را آوردیم در عالم دنیا در عالم ماده و به تمام مراتب وجودی و نزولی عوالم این انسان را سیر دادیم. چرا؟ چون تمام مظاهر وجودی ما را از آن تجرد محض تا آن آخرین مرتبه كه مرتبه ملك و مرتبه ماده و مرتبه‌صورت و مرتبه‌جرم و مرتبه كون و فساد است همه اینها را داشته باشد و هیچ مرتبه‌ای از انسان فوت نشود این می‌شود تمام مظهریت اسماء و صفات الهی.

ملائكه نمی‌تواند به صورت جرم بیایند، ملائكه نمی‌توانند به صورت وجودی تشكل پیدا كنند كه دارای اقراض و دارای هواها و دارای خصوصیات حیوانی باشد، وجود آنها یك وجود خاص است اما انسان همه اینها را دارد. پس بنابراین قدرت او از ملائكه بیشتر می‌شود. این انسان رسید به اسفل سافلین یعنی آخرین مراتب نزول: آوردیم پایین [او را] از مراتب جبروت عبورش دادیم به لاهوت رسید، از آنجا به ملكوت اعلی رسید، آمد پایین تر ملكوت سُفلی، عالم برزخ، عالم مثال، تا رسید به همین عالم ماده و صورت كه عالم عالمِ ماده و صورت است دیگر. تمام این مراتب را سیر دادیم و همه را به انسان نشان دادیم خب حالا از این به بعد چیست؟ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا حالا كه تا اینجا رسید ما در او این كار را كردیم: در عالم جبروت در او گذاشتیم، از عالم لاهوت در آن گذاشتیم، از عالم ملكوت در او گذاشتیم، از هر مرتبه‌ای ما در انسان قرار دادیم تا رسید به عالم ماده. این كه ما در او گذاشتیم یعنی قوه و توان رسیدن به این عالم را ما در او گذاشتیم و همین طور از همه اینها بالاتر ما توان رسیدن به ذات را كه اختصاص به انسان دارد در انسان قرار دادیم.

بعضی ها می‌آیند و وقتی كه به این عالم ماده می‌رسند همین جا می‌ایستند، اكثر مردم فراموش می‌كنند كه چه چیزهایی خداوند در آنها قرار داده فراموش می‌كنند كه خداوند چه مسائلی را در آنها قرار داده چه توان‌هایی قرار داده، تمام اینها را از یاد می‌برند. فقط سر خودشان را گرم می‌كنند به آن چه كه‌ حیوانات هم می‌توانند به نحو دیگری سر خودشان را با آنها گرم كنند. انسان خانه می‌سازد، طبقه و آپارتمان می‌سازد در آن جا زندگی می‌كند، حیوان هم لانه می‌سازد موریانه زیر زمین لانه می‌سازد چه فرق می‌كند؟ منظور زندگی كردن است.