اهمیت جایگاه عقل در مسیر سیر و سلوک

آن مطالبی كه ما بعد از زمان مرحوم آقا به آن مسائل مبتلا شدیم همین جا بود یعنی یك ظهوراتی داشت یك جریاناتی بود كه از نقطه‌نظر وجهه ظاهر و خصوصیاتی كه مردم و عوام می‌توانستند به آن خصوصیات تكیه كنند موارد قابل توجهی بود ولی وقتی كه قضیه در مزمار عقل و ملاكات قرار می‌گرفت در آن مسئله می‌دیدیم كه نه! جا جای تعجب است جا جای صحبت است جاجای بحث است بله؟ جا جای بحث است. فلان شخص این طور لباس می‌پوشد پس معلوم می‌شود روش او درست است! می‌بینید؟ فلان شخص این جور عمامه به سر می‌گذارد پس معلوم می‌شود راه او درست است! ببینید چه مسائلی ....؟ فلان شخص این جور نعلین می‌پوشد پس معلوم می‌شود .....! فلان شخص این جور عمل می‌كند ....! هیچ وقت ما نیامدیم ببینیم كه ملاك برای متابعت چه بود؟ آیا ملاك برای متابعت درازی لحیه و عمامه است؟ این ملاك است برای تبعیت؟ اگر این طور است خب هر فردی می‌آید ریشش را طویل می‌كند عمامه اش را بزرگ می‌كند خصوصیاتی كه می‌تواند جاذب باشد آن خصوصیات را می‌تواند انجام بدهد و شما می‌بینید كه به همین مطالب، یك عده، اینها گرایش پیدا می‌كنند. به همین مسائل یك عده دل می‌بندند

دهها بار در زمان مرحوم آقا رضوان اللَه علیه از طرف ایشان این مسائل مطرح شد كه در راه سلوك و در راه خدا، خواب و مكاشفه نمی‌تواند دلیل راه باشد چرا؟ به جهت این كه همان طور كه‌ انسان به واسطه‌خواب بر بعضی از مسائل عالم برزخ و مثال و حقایق نفس الامری اطلاع پیدا می‌كند به همین كیفیت ممكن است نفس به واسطه‌صورتگری و صورت سازی خود، آن منویات را در قالب صورت برای انسان به نمایش بگذارد و تشیخص بین حق وباطل لازم است. مایز باید باشد فارق باید باشد قوه مشخصه باید باشد تا بین حق و بین باطل برای افراد روشن بشود و هر كسی نمی‌تواند این مطلب را انجام بدهد هر كسی نمی‌تواند این مطلب را به دست بیاورد.