نحوه ارتباط با فرزندان و كیفیت ترغیب آنها به مسائل دینى‏

امیرالمؤمنین علیه السلام كه می‌فرماید:" صبرت علی حرّ نارك فكیف اصبر عن النظر الی كرامتك"¹ در این مقام بود. می‌فرماید: گیرم بر این كه بر نار جهنم تو و عقاب تو بتوانم صبر كنم از دوری تو نمی‌توانم صبر كنم" فكیف اصبر عن النظر الی كرامتك" این كه تو رویت را از من برگردانی، آن نظر خودت را از من برگردانی، این را من نمی‌توانم صبر كنم. حاضرم هزار سال فراق روی تو را بكشم اما به امید چه؟ به امید این كه بدانم تو مرا قبول كردی، تو مرا پذیرفتی. حالا مرا به وصل خود نمی‌خواهی برسانی خب نرسان، اما این كه جدا باشم بروم دنبال كارم، بروم دنبال زندگی، بروم زندگی خوش داشته باشم، بروم به كارهای عادی و روزمره را انجام بدهم، اما در عین حال نه آن درد و سوز طلب تو را نداشته باشم ابدا!! تمام دنیا و آخرت را علی می‌دهد كه او درد طلب را در خودش حفظ كند. خیلی مهم است كه انسان ببیند آیا با این ادعایی كه دارد می‌كند با این حالی كه برای او پیش آمده است و خود را جزو مدعیان برای راه او قرار داده، آیا انسان خود را تا چه اندازه به او نزدیك كرده و به این ادعا نزدیك كرده است؟ تا چه اندازه آمده صدق كلام خود را به منصه ظهور رسانده است؟ بله، بازی كه نیست! انسان همین طور بیاید یك مطلبی را بگوید درسی داشته باشد بحثی داشته باشد و با افراد محشور و عرض می‌شود و اینها باشد و دلش خوش باشد كه بر این كه می‌آید و صحبت می‌كند و منبر می‌رود و افرادی می‌آیند در این جا می‌نشینند و عرض كنم كه بالاخره مجلسی داریم و گرم است و از اطراف و اكناف می‌آیند. 

تمام همه اینها تمام اینها تمام این تخیلات تمام این تصورات تمام اینها را به یك قِران نمی‌خرند به یك شاهی نمی‌خرند تمام اینها لذا در این جا بسیار مناسب است برای افرادی كه احتمال می‌دهند در این خط قرار بگیرند خود را از این مسائل دور نگه دارند. افرادی كه احتمال می‌دهند این مسائل خود برای آنها به ضد ارزش تبدیل شود خود را از اینها دور نگه دارند تمام اینها خدایی دارند. خدا خودش می‌داند چه می‌كند، پرونده كه دست من نیست من قیم و وكیل نیستم وظیفه دارم وظیفه‌ام را انجام دادم تا این جا بسیار خب شما بروید جای دیگر هیچ اشكالی ندارد، هیچ اشكال ندارد مرحوم اقا سید احمد كربلایی رضوان اللَه علیه كه از فقها و مراجع مسلم اعلم در زمان خودش بود و در زمان میرزا محمدتقی شیرازی بود مرحوم آقا نقل می‌كنند در كتاب توحید علمی و عینی كه بعد از مرحوم آقا میرزا آمده بودند و به ایشان گفته بودند كه اهالی ایران از شما تقلید كنند. ایشان در نجف بودند می‌دانید ایشان چه فرموده بودند؟ فرموده بودند: اگر جهنم رفتن واجب كفایی باشد من به الكفایه بسیار موجود است. یعنی به لسان عامیانه اگر قرار است كسی جهنم برود چرا من بروم؟ هستند افراد ... این قدر كه مشت مشت بروند. یعنی بزرگان برای مرجعیت، این فكر را داشتند. برای مرجعیت نظرشان این بود. چرا بار خودشان را زیاد كنند!؟ چرا روی گرده خودشان بار مردم را بگذارند؟ هر كسی خودش می‌داند. هر كسی خودش می‌داند بین خود و بین خدا. من چرا بیایم مسئولیت یك فردی را به عهده بگیرم؟ این جا است كه مسئله خیلی مسئله دقیق می‌شود و مسئله بسیار مهم می‌شود.