اهمیت مساله سکوت و آرامش در مسیر سیر و سلوک

 مسائل نفس با آن هواهای نفس می‌آید او را به كنار قرار میدهد، می‌گذارد كنار، كدورت پیدا می‌كند پس در این مرتبه بین ائمه و ما فرقی نیست منتهی ما هم اگر انجام بدهیم به آن مرتبه می‌رسیم آن را می‌گویند آن عصمت اكتسابی كه آن عصمت ملكه‌ای است‌

 مطلبی كه در این جا هست قسمت دوم عصمت است كه عبارت است از عدم گناه درباره‌عدم گناه. ممكن است كه خداوند كیفیت راه یك شخصی را به یك نحوی قرار بدهد كه گناه نكند البته این برای خیلی‌ها ممكن است اتفاق بیافتد، در این مسئله ممكن است اراده پرودگار بر این تعلق گرفته باشد. اراده پروردگار بر این مسئله تعلق گرفته باشد كه امام از كودكی گناه نكند بسیار خب، امام صادق علیه السلام از كودكی گناه نكند بسیار خب اما این شرافتی نیست. این صرف اراده پروردگار است كه نسبت به این عبد تعلق گرفته است و همین طور اگر برای شخصی گناهی اتفاق بیافتد كه این گناه حاصل آن ضعف وجودی باشد و از روی جهالت باشد آن هم اشكالی ندارد یعنی در این جا بین آن مرتبه و بین این مرتبه تفاوتی نیست اگر امام علیه السلام در آن جا گناه نكند صرفا راهی است كه خدا برای او انتخاب كرده است اما برای امام شرافت نیست. شرافت امام این است كه وقتی كه در موقعیتی قرار می‌گیرد كه می‌تواند در آن موقعیت گناه كند كفّ نفس می‌كند او این را به این ملكه می‌رساند. شرافت امام در این است كه خود او و با میل او و با رغبت او، این طریق دیگر را انتخاب می‌كند امام چوب نیست كه یك مرتبه چوب تبدیل به ا ژدها شود امام چوب و سنگ نیست كه امام فرض كنید كه پرده‌ای كه به دیوار آویزان است به اراده امام رضا علیه السلام آن پرده تبدیل به شیر شود یا به اراده موسی بن جعفر تبدیل به شیر شود در زمان هارون، نه این طور نیست. امام علیه السلام انسان است ا ختیار دارد قدرت دارد اراده دارد غرایز دارد مانند غرایز ما، هیچ تفاوتی هم نمی‌كند خیال نكنید امام علیه السلام تمایلاتی كه در ما است ندارد نخیراو هم دارد تصور نكنید امام علیه السلام آن چه را كه خداوند در وجود دیگران قرار داده است در وجود او قرار نداد ه است، و به صورت دیگری است یك معجونی است از بشر بودن و ملائكه نه امام علیه السلام بشر است عین ما و هیچ تفاوتی ندارد ملائكه ملائكه هستد بشر هم بشر است جن هم جن است هر كدام برای خودشان راه خاص و شاكله خاص به خودشان را دارند