باز بودن راه کمال و هدایت برای همه انسان ها

این مسئله مسئله اساسی و حیاتی است یعنی اگر ما به این مسئله برسیم عمده راه را طی كردیم كه هیچ كس از ما به خود ما دلسوزتر نیست این مسئله در آن شكی نیست. بر این اساس ما این مطلب را پی ریزی می‌كنیم.

امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید:" ما اسّر الی رسول اللَه شیئا كتموه عن الناس الّا ان یشاءاللَه تعالی الا ان یحیی اللَه تعالی عبدا فهما فی كتابه"¹ هیچ گاه رسول خدا مطلبی را درگوشی به من نگفت كه به كسی دیگر نگوید. هر مطلبی كه رسول خدا آن مطلب را به من گفت او را به دیگران هم گفته و به هر قسم كه رسول خدا با من صحبت كرده با همان قسم هم با دیگران صحبت كرده و چیزی را از مردم پنهان نكرد، آهسته به من بگوید و دیگران را محروم كند از این مسئله.

خب مسلمّ است كه رسول خدا اسراری را به امیرالمؤمین علیه السلام می‌فرمود و همین طور آن حضرت مطالبی را به بسیاری از افراد می‌فرمودند كه به دیگران نمی‌گفتند سلمان یكی از اصحاب سرّ امیرالمؤمنین و اهل بیت بود كه محرم سرّ اهل بیت محسوب می‌شد یا از اصحاب سایر ائمه علیهم السلام بودند افرادی كه اینها جزو افراد بسیار خاص بودند؛ جابر بن یزید جعفی، جابر بن عبداللَه انصاری، ابوخالد كابلی، میثم تمار، حبیب بن مظاهر اسدی، معروف كرخی، بایزید بسطامی، محمد بن مسلم، اصحاب ائمه علیهم السلام در هر زمانی عده‌ای خاص جزو اصحاب سرّ بودند پس چطور این مسئله وفق می‌دهد؟

جواب مسئله این است كه راه برای تقرب برای همه افراد باز است و خدای متعال نعمت تقرب را از كسی سلب نكرده است هیچ كس نمی‌تواند بگوید كه من محروم هستم هیچ كس نمی‌تواند بگوید كه ما از لطف الهی به دور هستیم هیچ كس نمی‌تواند بگوید كه این مطالب مربوط به ما نیست هیچ كس نمی‌تواند بگوید كه این راه افراد خاصی دارد، نه! مسئله این طور نیست. هر كسی به نام انسان كه در این دنیا پرونده او باز شود و به این دنیا بیاید خدای متعال او را قابل برای رسیدن به حرم خودش قرار داده‌ و بعد به این دنیا فرستاده حتی شمر و یزید اینها هم همین طور. هر كسی به نام انسان كه دارای این شعور و احساس و این تفكر و این قوا، قوای عاقله و قوا و صفات و غرایزی كه قرار داده، اول خدا او را قابل قرار داده برای وفود در حرم خود بعد به این دنیا فرستاده هر كسی می‌خواهد باشد مگر این كه انسان نباشد بنابراین همه افراد نسبت به این مسئله یكسان هستند، همه.