باز بودن راه کمال و هدایت برای همه انسان ها

رسیدن به مراتب كمال این مرحله مرحله است این مرتبه مرتبه است اول رسول خدا می‌آید یك مطلبی را می‌گوید اگر پذیرفته شد می‌رود مطلب دوم را می‌گوید اگر پذیرفته شد مطلب سوم را می‌گوید اما اگرنه! از همان اول نپذیرفتید خب نوبت به مطلب دوم نمی‌رسد. رفت مكتب استاد مكتبی به او گفت بگو الف گفت نمی‌گویم، گفت چرا؟ گفت اگر بگویم فردا می‌گویی ب، پس فردا می‌گویی پ، پس از همین اول الف را نمی‌گویم خیالم را راحت می‌كنم. این جور كه نمی‌شود. اگر شخصی می‌خواهد عالم و دانشمند بشود باید الف را بگوید و خود را برای آماده كند كه این الف می‌رساند مسئله را به آن جا. یك شعر ظاهرا مربوط به وحدت است، وحدت كرمانشاهی، یا بوسه نزن بر لب مینای محبت یا در خُم توحید فكن نیك و بدی را اگر شخصی می‌خواهد وارد حریم الهی بشود باید بداند كه عاقبت كار چیست؟ باید بداند كه این راه با میل نفسانی و با هواهای نفسانی جور درنمی‌آید باید بداند كه كیمیا بیخود به كسی نمی‌دهند این مطلب را باید بداند وقتی دانست آن وقت نفس خودش را مطابق با این علم، نفس خودش را توطین می‌كند مستقر می‌كند آرامش می‌دهد، به او تذكر می‌دهد دائما او را متوجه می‌كند كه از او غفلت نكند اما بقیه افراد نه! این طور نیستند.

وقتی كه یك مطلبی به آنها مطرح می‌شود از كنار او می‌گذرند نسبت به او توجه نمی‌كنند وقتی كه توجه نكردند طبعا مطلب دوم به آنها گفته نخواهد شد مطلب سوم دیگر به آنها گفته نخواهد شد و آنها در همین مرتبه می‌مانند پس بنابراین شرط اول برای بیان مطالب، آمادگی نفس است و این مسئله یكی از مسائل بسیار مهمی‌است كه در روانشناسی تا می‌گویند شخص اعتماد به آن پزشك روانكاوش نداشته باشد آن روانكاو نمی‌تواند در انسان تأثیر بگذارد شرط اول اعتماد است و این كار او این است كه این مدت با او صحبت می‌كند حرف می‌زند با او كلنجار می‌رود ور می‌رود تا این كه او را آماده كند برای قبول، وقتی كه آماده شد دیگر هر حرفی بزند می‌پذیرد هر مطلبی را بگویند دیگر قبول می‌كند پس شرط عمل، دانستن است و شرط دانستن، آمادگی قلب است و شرط آمادگی قلب این است كه انسان ذهن‌ خود را پاك كند پیش فرضها را از ذهن خود بیرون كند وقتی كه می‌خواهد با یك مطلب و با یك حقیقتی برخورد كند بگذارد آن حقیقت آن طوری كه می‌آید وارد قلب او بشود نه با یك پیش فرض قبلی با افراد برخورد كند.