استقامت و ثبات در راه

كِی بود این مطلب را من گفتم؟ نمی‌دانم دو یا سه ماه پیش بود یا سه یا چهار ماه پیش بود در یكی از همین جلسات عنوان، كه مرحوم میرزا جواد آقا ملكیتبریزی ایشان یك كتابی نوشتند یك رساله نوشتند الان در ذهنم نیست راجع به چه [بود ] بعد از این كه آن رساله تمام شد آن كتاب تمام شد، متوجه شدند كه مرحوم فیض كاشانی ایشان هم راجع به این مسئله كتاب نوشتند. هم میرزا جواد آقا مرد عالم مرد فاضل از اولیاء الهی از عرفای واقعی و درست و حسابی، هم مرحوم فیض كاشانی از بزرگان و اولیا و صاحب مراتب علمی، البته مراتب علمی‌مرحوم فیض ازمیرزا جواد آقا قویتر بوده است و داماد مرحوم صدرالمتألهین، ملاصدرای شیرزای. شك می‌كند، شك می‌كند كه با وجود این كتاب از مرحوم فیض آیا كتاب خودش را منتشر كند یا نه؟ هر دو راجع به یك مطلب است. شب امام صادق علیه السلام را در خواب می‌بیند از حضرت سوال می‌كند كه من كتاب را منتشر بكنم یا نه؟ حضرت جواب نمی‌دهد، جواب نمی‌دهد. یعنی در واقع حضرت یك نوع حیا می‌كنند از این كه به او بگویندنه، مال فیض بهتر است چون اگر مال این بهتر [باشد خب می‌فرمایند بهتر است دیگر.] چه اشكالی دارد كتاب فیض از كتاب ایشان بالاتر باشد؟ خب به من چه مربوط است؟ خدا این جور اراده‌اش تعلق گرفته، گرفته كه گرفته. الان فرض كنید كهاراده‌خدا تعلق می‌گیرد كه اگر یك یادنامه‌اینوشته شود برای مرحوم آقا با این‌ خصوصیات از آن كه من می‌خواهم بهتر عالی‌تر راقی‌تر جملات بهتر و حالات بهتر، گرفته، چرا من باید بنشینم وحساب كنم كه چون مرحوم آقا پدر من بوده است و جریانات و مسائل و سایر كارها، این كار باید به دست من انجام شود؟ این چرا؟ این مهم است. به این باید فكر كنیم، به این قضیه باید برسیم، اگر ما این كار را كردیم یك قدم جلو رفتیم یك قدم حركت كردیم یك قدم به سمت واقع [رفتیم‌] والا نه! در همان جای خود و در همان محدوده تفكرات خود ماندیم.